Deze wetenschapper gebruikt handwerk om je enthousiast te maken over wiskunde

Deze wetenschapper gebruikt handwerk om je enthousiast te maken over wiskunde

Delen:

Beeld: Mercer University en Bekah Howard

Ik leerde het werk van Carolyn Yackel kennen dankzij een online lezing. Eerlijk gezegd had ik geen idee waar die over zou gaan. De titel Marrying Mathematics with Illustrative Technique had me gewoon nieuwsgierig gemaakt. Ook de foto op de affiche was enigmatisch: het leek een mand met zeer exotische kerstballen. Wellicht dacht ik dat het over tekenen zou gaan, maar de illustratieve technieken schoten alle kanten op: er waren afbeeldingen van koekjes, keramiek en 3D-printers. Maar toch vooral handwerk.

We gebruiken marketingcookies om deze website optimaal te laten werken. Accepteer deze cookies om verder te gaan.

Wat tijdens de lezing glashelder werd, is dat Yackel vooral graag zelf dingen maakt. Haar enthousiasme spatte van het scherm toen ze haar temari-ballen toonde. Temari is een Japanse decoratieve techniek, vertelde ze. Die vertrekt van een balletje, ongeveer ter grootte van een tennisbal. Daar worden kleurrijke geometrische patronen op geborduurd. Yackel illustreerde met deze techniek de structuur van afgeknotte Platonische lichamen. Ze is ook al jaren bezig om de eindige symmetrie- soorten van de bol op een reeks ballen te borduren. Het resultaat is nu al een collectie van prachtige temari-ballen in eclectische kleuren.

De temari-ballen zijn mooi en passen perfect in je hand. Bovendien roepen de motieven spontaan allerlei vragen op. Dat maakt ze heel geschikt voor een onderwijsleergesprek. Yackel laat haar studenten er ook zelf maken.

Credit: Mercer University en Bekah Howard.

Net zoals ze de ballen gebruikt om symmetrieën van de bol te illustreren, wou Yackel ook de zeventien behangpatroongroepen illustreren met handwerk. Dit zijn de symmetrieën van het platte vlak, dus hier komen geen ballen aan te pas. Hiervoor koos Yackel een andere Japanse techniek, die shibori heet. Het komt erop neer dat ze gevouwen doeken verft, waarbij het patroon doordrukt. Het lijkt op batikken, maar dan niet met psychedelische patronen, maar met regelmatige, geometrische motieven. De kleuren zijn wel even vrolijk.

Niet alles wat ze probeert, lukt ook. De patronen op de doeken drukten bijvoorbeeld niet helemaal goed door, waardoor de bedoelde symmetrie niet echt gerealiseerd werd. En bij een ander experiment met keramieken tegels werd het resultaat sterk beïnvloed door de breedte van de voegen, die wiskundig geen betekenis had.

Bij shibori verf je gevouwen doeken, waarbij het patroon doordrukt. Credit: Carolyn Yakel

Yackel vroeg zich hardop af wat de betekenis is van die imperfecties – een vraag die ze onbeantwoord liet. Haar oorspronkelijke bedoeling was om wiskundige concepten te illustreren met deze creaties, maar uiteindelijk zijn het materiële objecten met hun eigen aard. Die buigen zich niet naar de wiskundige axioma’s, waardoor de resultaten net zozeer een product zijn van de creativiteit van de maker als van de eigenschappen van de gebruikte materialen.

Toch denk ik dat sommige imperfecties zelf ook weer onderwerp kunnen zijn van wiskundig onderzoek. De imperfectie waar Yackel op botste met de voegen in keramiek keerde bijvoorbeeld terug als een probleem met de lijnbreedte in een illustratie van hetzelfde ontwerp en zelfs in de dikte van het borduurgaren. Het lijkt dus een vrij universeel gegeven, wat een wiskundige analyse mogelijk moet maken. Zo kunnen vermeende imperfecties op hun beurt voorbeelden zijn van een nieuw patroon.

Hoewel ik Carolyn Yackel voor de lezing niet kende, is ze een bekende naam in haar domein. Samen met sarah-marie belcastro (een specialist in grafentheorie die haar naam zonder hoofdletters schrijft) stelde Yackel in 2009 het boek Making Mathematics with Needlework: Ten Papers and Ten Projects samen en in 2011 Crafting by Concepts. De twee richtten recent zelfs een nieuw tijdschrift op over de overlap tussen wiskunde en textielkunst: Interlace.

Verder is Yackel betrokken bij Bridges, een conferentie over wiskunde, kunst, muziek, architectuur, onderwijs en cultuur, en Gathering 4 Gardner, dat mensen samenbrengt die enthousiast zijn over de speelse kant van wiskunde in de stijl van het werk van Martin Gardner.

Bovendien is Yackel ook lid van het Mathemalchemy-project: een reizende tentoonstelling op het snijvlak van wiskunde en kunst, onder leiding van wiskundige Ingrid Daubechies en kunstenaar Dominique Ehrmann. Hiervoor maakte ze, hoe kan het ook anders, temari-ballen.

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven