Wat kan je doen bij reuk- en smaakverlies door een corona-infectie?

Wat kan je doen bij reuk- en smaakverlies door een corona-infectie?

Delen:

Waar komt dit nieuws vandaan?

Plots optredend geur- en smaakverlies is een mogelijk teken van een corona-infectie¹. Soms is het zelfs het enige symptoom. Het komt vaker voor bij jongere patiënten dan bij oudere, en evenveel bij milde als bij ernstige infecties. Het reukverlies kan variëren van minder goed ruiken tot helemaal niets meer ruiken (anosmie). In acht op de tien gevallen gaat de verminderde reuk ook gepaard met smaakverlies. Reuk- en smaakverlies bij een corona-infectie is hinderlijk en soms zelfs angstaanjagend, maar meestal herstelt het spontaan na gemiddeld tien dagen.

Tijdelijke reuk- en smaakstoornissen zijn niet ongewoon tijdens en na virale luchtweginfecties:

  • Ook bij infecties zoals griep of een zware verkoudheid kan je tijdelijk minder ruiken of proeven.

  • Bij eerdere coronavirusinfecties (SARS en MERS) werden ook verhalen opgetekend van geur- en smaakverlies bij besmette patiënten, maar het werd amper verder onderzocht.

  • Met het huidige coronavirus komen geur- en smaakverlies veel frequenter voor, waardoor het probleem meer aandacht krijgt.

Bij een minderheid van de coronapatiënten blijft het reukverlies duren lang nadat de corona-infectie voorbij is. Hoe groot de kans is op blijvend reuk- en smaakverlies, is niet bekend, omdat het zo’n moeilijk objectiveerbaar symptoom is.

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

Geur- en smaakverlies bij virale luchtweginfecties zijn in de eerste plaats het gevolg van een verstopte neus. Daardoor geraakt lucht moeilijker bij de reukzenuwtjes die in je neusslijmvlies liggen. Toch is er bij covid-19 meer aan de hand, want ook na de neusverstopping blijft het probleem bestaan. Onderzoekers vermoeden dat het reukverlies tijdens een corona-infectie het gevolg is van een ontsteking van reukcellen in het neusslijmvlies. Die cellen geven signalen door aan je reukzenuwen, die naar je hersenen leiden. Daardoor kan je geuren waarnemen. Tussen de reukcellen in je neus zitten cellen met receptoren (ACE-2) waar SARS-CoV-2, het coronavirus, makkelijk op bindt. Daardoor kunnen de coronavirussen zich vlot vermenigvuldigen in je neusslijmvlies en schade berokkenen. Het resultaat is geurverlies, en dat leidt dan vaak ook tot een verminderde smaak.

Wanneer het geurverlies minstens vier weken blijft aanhouden zonder verbetering, raadpleeg je het best een neus-keel-oorarts. Die kan onderzoeken welke geuren en in welke mate je die niet meer waarneemt. Vervolgens kan hij een geurtraining starten:

  • Zo’n training houdt in dan je minstens twee keer per dag aan een reeks potjes met diverse geuren (gewoonlijk citroen, roos, eucalyptus en kruidnagel) ruikt, gedurende 20 seconde per potje.

  • Je moet de oefening minstens drie maanden volhouden.

  • Deze training prikkelt je reukvermogen en geeft een goede kans op verbetering. Medicatie tegen dit probleem bestaat niet.

Conclusie

Reuk- en smaakverlies is een opvallend symptoom van een corona-infectie, en soms zelfs het enige. Bij veruit de meeste coronapatiënten herstellen de reuk- en smaakzin zich spontaan na gemiddeld tien dagen. Een minderheid blijft er echter last van hebben. Als je na vier weken geen verbetering merkt, ga je het best naar een neus-keel-oorarts. Die kan een geurtraining opstarten, een methode met een goede kans op verbetering.

Referenties

M.Finoulst, P.Vankrunkelsven, L.Van Gerven. Geur- en smaakverlies door Covid-19. Tijdschr. voor Geneeskunde, 76, nr. 24, 2020 doi.org/10.47671/TVG.76.20.193

Noten

  1. Bagheri S, Asghari A, Farhadi M et al. Coincidence of Covid-19 epidemic and olfactory dysfunction outbreak. medRxiv doi:10.1101/2020.03.0320041889

Delen:

Dit is een artikel van:

Gezondheid en Wetenschap

De boevengildes zitten nooit stil, maar de mensen die jacht op hen maken gelukkig ook niet. De forensische wetenschap maakt overuren en komt onder meer met celisolerende lasers, eiwitidentificatie en de bestudering van genen die pas na de dood actief worden. Zo komen verkrachters en moordenaars steeds vaker van een koude kermis thuis.

In een bloedstaal zitten miljoenen cellen, elk met hun eigen kenmerken en functie. Door met behulp van licht al die cellen één voor één te analyseren, kunnen we patronen ontdekken die artsen helpen om ziektes sneller en beter te herkennen.

Dit is een artikel van: Scicomm Academy van SciMingo

Ben jij altijd rond dezelfde periode verkouden, of heb je vooral last van je neus na het maaien van je gazon? Christine Breynaert, allergoloog aan KU Leuven, legt uit hoe je het verschil kan herkennen tussen een verkoudheid en een allergie.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Sinds 12 augustus is de samenstelling van je beker afhaalkoffie veranderd. Sinds die dag trad namelijk een Europees verbod op pfas in voedselverpakkingen in werking voor afhaalbakjes, koffiebekers en andere materialen die met voedsel in contact komen.

Volgens het Departement Zorg heeft een besmetting met het westnijlvirus in Vlaanderen het leven gekost aan twee mensen. Het gaat om personen die behoorden tot een risicogroep voor een ernstig ziekteverloop. Wat moet u weten over deze door muggen overgedragen ziekte?

Dit is een artikel van: Scientific American

Onderzoekers van de TU Delft bootsen de unieke verbinding tussen botten en pezen in het menselijk lichaam nauwkeurig na.

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Dit is een artikel van: Scicomm Academy van SciMingo

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven