Na meer dan vijftig jaar keert de mens terug naar de maan. Anders dan in de jaren 1960 gaat het niet alleen om wie er het eerst aankomt. Zowel de VS als China willen een maanbasis bouwen, bij voorkeur aan de zuidpool, waar waterijs en bijna permanent zonlicht ideale omstandigheden bieden.
China boekte indrukwekkende vooruitgang: het land voerde meerdere onbemande missies naar de maan uit en bracht tweemaal maanmonsters terug, waaronder van de achterkant van de maan, wat een wereldprimeur was. In 2029 of 2030 wil het zijn eerste taikonauten op de maan zetten. Intussen loopt het Amerikaanse Artemisprogramma vertraging op door kinderziekten aan het Starship-lanceersysteem.
De inzetten zijn enorm. Op de maan bevinden zich grondstoffen zoals het zeldzame helium-3, mogelijk bruikbaar als brandstof voor kernfusiereactoren. Geostrategisch is controle over maaninfrastructuur minstens even belangrijk. Ruimte-ambassadeur Nancy Vermeulen vat het samen: ‘Elke opkomende grootmacht weet dat wie de infrastructuur gaat uitbouwen de komende vijftig jaar de spelregels bepaalt.’ Europa levert ondertussen cruciale onderdelen aan het Artemisprogramma en mag er toekomstige astronauten voor laten landen op de maan.
Kom meer te weten in de nieuwe Eos:
