Antiek priemgetallenalgoritme krijgt upgrade

Antiek priemgetallenalgoritme krijgt upgrade

Delen:

Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. In de rekenkunde nemen ze een erg bijzondere plaats in, want elk natuurlijk getal kun je vormen door priemgetallen met elkaar te vermenigvuldigen.

Dat wisten de oude Grieken al, of tenminste de Griekse wijsgeren die zich inlieten met de edele kunst van de wiskunde. De Ptolemaeïsche natuurfilosoof Eratosthenes bedacht in 240 voor Christus een methode om priemgetallen op te sporen. Zijn zogeheten ‘zeef’ werkt als volgt. Neem bijvoorbeeld de getallen 1 tot en met 100. Eerst ‘zeef’ je alle veelvouden van 2 weg, het eerste priemgetal. Je haalt dus 2, 4, 6, 8 enzovoort weg. Daarna begin je opnieuw bij het kleinste overgebleven getal: dan haal je alle veelvouden van 3 weg. Vervolgens moet je eerst de veelvouden van 5 en daarna die van 7 wegzeven, en zo ga je verder tot je niet meer verder kunt. Elk getal waarbij je het proces begint – en dat dus niet al is weggehaald – is een priemgetal.

De methode werkt prima om relatief kleine priemgetallen op te sporen. Maar voor heel grote getallen ze is onbruikbaar, door de enorme tijd en geheugen die computers ervoor nodig hebben. Daarom verbeterden wiskundigen¹ in de jaren zestig van vorige eeuw de zeef. Ze bekwamen dat een computer voor alle priemgetallen kleiner dan een opgegeven getal N, nog maar een aantal geheugenunits nodig had gelijk aan de vierkantswortel van dat getal N.

Toch bleek die vernieuwde methode ook onpraktisch, voor zeer grote waarden van N. Daarom verzon een Duitse wiskunde wederom een upgrade. Hij maakt daarvoor gebruik van de rationele benadering van reële getallen – kommagetallen opschrijven als een breuk, zoals 355/113 voor het getal pi.

In de upgrade is het benodigde aantal geheugeneenheden om alle priemgetallen kleiner dan N te vinden, nog slechts gelijk aan de derdemachtswortel van N, maal een wortel van haar haar logaritme. Met deze 21ˢᵗᵉ eeuwse versie van de zeef van Eratosthenes kunnen een miljard getallen ‘doorzeefd’ worden met slechts 7.500 geheugenunits.

Noten

  1. Harald Helfgott, University of Göttingen, Duitsland in Mathematics of Computation

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven