De Mount Everest groeit. Dit is waarom

De Mount Everest groeit. Dit is waarom

Delen:

Met zijn 8.849 meter is de Mount Everest de hoogste berg op aarde. Hij steekt ongeveer 240 meter boven de volgende hoogste piek – de K2 – uit. Aangezien deze en de volgende twee hoogste bergen – de Kangchenjunga en de Lhotse – niet veel verschillen in hoogtemeters – respectievelijk 8.611, 8.586 en 8.516 meter – wordt de Everest beschouwd als abnormaal hoog.

Onderzoekers van de China University of Geosciences en van de University College London ontdekten hoe dat komt. Een aanzienlijk deel van de anomalie kan worden verklaard door een opwaartse kracht. Die wordt veroorzaakt door druk van onder de aardkorst, nadat een nabijgelegen rivier een aanzienlijke hoeveelheid bodem en sediment heeft weggesleten. Dat effect heet isostatische terugkaatsing. Daarbij veert een deel van de aardkorst dat massa verliest op, omdat de intense druk van de vloeibare mantel eronder groter is dan de neerwaartse zwaartekracht ervan. Het is een geleidelijk proces waarbij de berg meestal maar een paar millimeter per jaar groeit. Maar over een geologische tijdspanne kan het een aanzienlijk verschil maken.

Kloof

Door te kijken naar de erosiesnelheden van de Arun, de Kosi en andere rivieren in de regio, konden de onderzoekers vaststellen dat ongeveer 89.000 jaar geleden de rivier Arun samenvloeide met het Kosi-rivierennetwerk. Hierdoor werd er meer water door de rivier Kosi geleid, waardoor de eroderende kracht ervan toenam en in de loop van duizenden jaren een aanzienlijke kloof werd uitgesleten. Doordat er meer bodem en sediment werd weggespoeld, steeg de snelheid van de opwaartse druk, waardoor de toppen van de bergen steeds hoger kwamen te liggen. Daarbij komt nog dat de toppen door de isostatische terugkaatsing sneller stijgen dan dat ze door erosie afslijten.

De stijging blijft overigens niet beperkt tot de Mount Everest, maar heeft ook invloed op naburige toppen zoals de Lhotse en de Makalu, de vierde en vijfde hoogste toppen ter wereld. De isostatische terugkaatsing verhoogt deze toppen met een vergelijkbare hoeveelheid als bij de Everest, hoewel de Makalu, die het dichtst bij de rivier Arun ligt, een iets grotere opwaartse kracht ondervindt.

Beeld: Wikipedia Commons

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven