Krimpend goud moet natuurkunde uit impasse helpen

Krimpend goud moet natuurkunde uit impasse helpen

Delen:

In het standaardmodel van de deeltjesfysica worden alle elementaire deeltjes beschreven, alsook de drie fundamentele natuurkrachten die erop inwerken. De theorie werkt al decennia prima, en tot nog toe hebben zelfs de krachtigste deeltjesversnellers zoals de LHC in Genève er geen manco’s in kunnen ontdekken.

Toch weten fysici dat het standaardmodel niet alles kan verklaren, want tal van fenomenen vallen erbuiten. Denk maar aan donkere energie en materie, en – niet in het minst – de zwaartekracht. Die vierde en laatste natuurkracht kan vooralsnog niet met de andere drie verenigd worden.

Daarom zijn natuurkundigen wanhopig op zoek naar experimenten die hen op z’n minst een suggestie kunnen doen in welke richting het standaardmodel moet worden aangepast of uitgebreid. Helaas laat de natuur – waarvan het fysische experiment de traditionele toetssteen is – niets los.

Slovaakse fysici¹ hopen die aanwijzingen binnenkort te vinden in goudkristallen – een kristal is het strakke raster waarbij in vaste stoffen de atomen en moleculen liggen geordend. Ze hopen dat als ze maar nauwkeurig genoeg naar de kristallen kijken, ze variaties kunnen zien in de zogeheten fijnstructuurconstante. Dat is een fundamentele natuurconstante die volgens de heersende theorieën altijd al dezelfde waarde heeft gehad – ongeveer 1 gedeeld door 137. De constante geeft de verhouding weer tussen de massa van het proton en het elektron, en ze is bepalend voor de sterke van de elektromagnetische kracht.

De natuurkundigen hebben berekend dat een zeer lichte wijziging van de fijnstructuurconstante (die nog onbekende, ‘nieuwe fysici’ zou verraden) te herkennen moet zijn in goudkristallen. Een klomp goud zou hierdoor gedurende één jaar een beetje krimpen. Vooralsnog onmeetbaar weinig, maar de vorsers werken aan technieken waarmee ze die krimp binnenkort hopen te kunnen zien.

Noten

  1. Lukáš Pašteka, Comenius University, Bratislava, Slovakije in Physical Review Letters

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven