Nobelprijs Fysica voor quantumtunneling op een chip

  • 7 oktober 2025
  • Lee Billings
Nobelprijs Fysica voor quantumtunneling op een chip

Delen:

Beeld: Ill. Niklas Elmehed © Nobel Prize Outreach

Dit jaar viert de quantummechanica haar 100-jarig bestaan: in 1925 publiceerden zowel Werner Heisenberg als Erwin Schrödinger baanbrekende inzichten in deze wetenschap. Nu is 2025 ook het jaar geworden waarin de Nobelprijs voor Natuurkunde gaat naar drie pioniers die de bizarre effecten van quantummechanica in de alledaagse wereld hebben onderzocht.

Quantummechanica wordt beschouwd als een van de meest baanbrekende wetenschappelijke theorieën in de geschiedenis: zonder quantummechanica geen supercomputers en smartphones. De theorie staat ook bekend om haar vele contra-intuïtieve onthullingen: zo kunnen deeltjes ook golven zijn en kunnen ze tegelijkertijd in verschillende toestanden bestaan – superpositie. Ook kunnen ze eigenschappen hebben die perfect gecorreleerd zijn zodat ze met elkaar in verbinding staan, ongeacht hoe ver ze van elkaar verwijderd zijn. Dat fenomeen staat bekend als quantumverstrengeling.

Passend bij de honderdjarige mijlpaal werd de Nobelprijs voor Natuurkunde dit jaar toegekend aan drie Amerikaanse natuurkundigen – John Clarke, Michel H. Devoret en John M. Martinis – die een ander bizar microscopisch quantumeffect, namelijk quantumtunneling, naar de macroscopische wereld hebben gebracht.

Quantumtunneling treedt op wanneer een deeltje rechtstreeks door een normaal gezien ondoordringbare barrière gaat en aan de andere kant van die barrière verschijnt. Ter vergelijking: stel je voor dat je een bal tegen een muur gooit en dat die vervolgens niet teruggekaatst wordt, maar onbeschadigd aan de andere kant van de nog altijd intacte muur opduikt. Het effect geldt niet wanneer het om meerdere deeltjes gaat, wat verklaart waarom je in het dagelijks leven nooit iemand door muren en vloeren ziet bewegen.

Quantummechanica vormt de basis van alle digitale technologie

Maar in een reeks experimenten die Clarke, Devoret en Martinis in 1984 en 1985 aan de Universiteit van Californië-Berkeley uitvoerden, toonde het drietal aan dat die quantumtunneling op grotere schaal kon plaatsvinden dan tot dan toe voor mogelijk werd gehouden.

Hun experimenten waren gebaseerd op elektronische circuits die bestonden uit supergeleiders, die stroom kunnen geleiden zonder enige elektrische weerstand. Het resultaat? Elektronische ‘chip-achtige’ apparaten met supergeleidende componenten die werden gescheiden door een dunne barrière van niet-geleidend materiaal. Die opstelling staat bekend als een Josephson-overgang, genoemd naar de Britse theoretisch natuurkundige Brian Josephson die deze in het begin van de jaren zestig voor het eerst bedacht. Clarke, Devoret en Martinis deden uitgebreide metingen van de eigenschappen van het circuit. Zo toonden ze aan hoe elektronen die door het systeem bewegen, zich gedragen alsof ze één enkel deeltje zijn. Dat zogenaamde kleine deeltje ‘tunnelt’ door de scheidingsbarrière om het hele circuit te vullen.

Hun experimentele systeem vertoonde slechts twee verschillende modi: één waarin de stroom ‘gevangen’ zat in een nulspanningstoestand, en een andere waarin de stroom via tunneling aan deze toestand ontsnapte en wel onder spanning stond. Dit toonde duidelijk de gequantiseerde aard van het systeem aan, waarin slechts een specifieke hoeveelheid energie kon worden uitgezonden of geabsorbeerd – precies zoals de quantummechanica voorspeld had.

Smartphone

‘Het is geweldig om te kunnen vieren dat de eeuwenoude quantummechanica voortdurend nieuwe verrassingen biedt’, aldus Olle Eriksson, voorzitter van het Nobelcomité voor Natuurkunde. ‘Ze is ook heel nuttig, aangezien quantummechanica de basis vormt van alle digitale technologie.’

Toen hij vanuit zijn huis in Californië op zijn smartphone werd gebeld, merkte de ‘compleet verraste’ Clarke op dat het fenomeen dat hem nu tot Nobelprijswinnaar heeft gemaakt ook ‘een van de onderliggende mechanismen van de technologie in mobiele telefoons’ en dat ‘onze ontdekking in zekere zin de basis vormt voor quantumcomputers’.

Voor hun werk zullen de onderzoekers samen een prijs van 11 miljoen Zweedse kronen (ongeveer 1,17 miljoen dollar) ontvangen.

Wat is quantumtunneling?

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven