Precieze structuur van ‘pentaquark’ opgehelderd

Precieze structuur van ‘pentaquark’ opgehelderd

Delen:

De deeltjesfysica kent een rijke galerij aan deeltjes:  van de goed gekende protonen, neutronen en elektronen over minder bekende muonen en positronen tot de exotische kaonen, gluonen en – last but not least – higgs-bosonen. Als vanouds worden de materiedeeltjes ingedeeld in hadronen en leptonen. Tot de eerste categorie behoren de deeltjes die opgebouwd zijn uit quarks. De tweede behelst deeltjes als elektronen en positronen.

De hadronen bestaan op hun beurt uit twee subcategorieën: de baryonen en de mesonen. De eerste bestaan uit drie quarks (en hebben een halftallige spin), de tweede uit twee quarks (een heeltallige spin).

Maar toen vijftig jaar geleden de kwantumchromodynamica werd ontwikkeld – de theorie die de sterke kernkrachten beschrijft die onder andere de deeltjes binnenin een atoomkern samenhouden – werd echter nog de mogelijkheid opengehouden dat er ook deeltjes zouden kunnen bestaan opgebouwd uit liefst vijf quarks. Deze deeltjes zouden slechts zeer korte tijd ‘leven’, en meteen weer uiteenvallen – in gekende hadronen.

Vier jaar geleden werden in data¹ van de deeltjesversneller van Cern in Genève voor het eerst sporen van deze ‘pentaquark’ gevonden. Het bewijs van het bestaan van dit superhadron was geleverd, maar meer informatie kon het internationale team van fysici toen niet uit de data halen.

Dat is nu verholpen, want de deeltjesbotsingen van de voorbije jaren hebben genoeg nieuwe gegevens opgeleverd om de structuur van de pentaquark te doorgronden. En wat blijkt: het deeltje bestaat niet zomaar uit vijf los bij elkaar geraapte quarks (van om het even welke soort), maar uit twee ‘zakjes’: een met drie, en een met twee quarks – zeg maar uit een baryon en een meson.

Welke rol de pentaquark precies speelt in de opbouw van de materie, is niet echt duidelijk. Maar wellicht is die rol beperkt: het deeltje vervalt immers quasi meteen nadat het ontstaat. En dat laatste gebeurt niet vaak, getuige de enorme energieën die het Cern nodig had om het te produceren.

Noten

  1. Tomasz Skwarnicki, Syracuse University, VS

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven