Trager licht maakt internet sneller

Trager licht maakt internet sneller

Delen:

Hedendaagse technieken om licht te vertragen doen dit slechts voor zeer specifieke kleuren. Licht van één kleur wordt sterk vertraagd, maar alle andere kleuren die daar omheen liggen razen met hun oorspronkelijke hoge snelheid voort. Daarom moet in zulke systemen steeds een compromis worden gesloten tussen de mate waarin het licht vertraagd wordt, en de hoeveelheid kleuren waarmee gewerkt wordt. Hierdoor blijft het toepassen van zulke technieken in optische communicatienetwerken – waar typisch veel verschillende kleuren naast elkaar door hetzelfde kanaal reizen – in de praktijk een lastige zaak.

Het licht gefopt

Vincent Ginis van de VUB heeft – samen met collega’s Philippe Tassin van Chalmers University en Thomas Koschny en Costas Soukoulis van Iowa State University – een methode ontwikkeld om een grote hoeveelheid lichtfrequenties tegelijkertijd tot willekeurige lage snelheden te vertragen. Het verslag van dit onderzoek verscheen afgelopen week in Applied Physics Letters, één van de meest toonaangevende tijdschriften in de toegepaste natuurkunde.

De techniek is gebaseerd op de interactie tussen een lichtpuls en een zogenoemd meta-oppervlak: een tweedimensionaal materiaal dat bestaat uit nano-resonantoren met een welbepaalde geometrie en speciale materiaaleigenschappen. Deze specifieke configuratie creëert voor het licht de illusie dat de te overbruggen afstand veel groter is dan de werkelijke fysische afstand, en vertraagt hierdoor in de praktijk het licht tot willekeurig te bepalen lage snelheden.

Daling energieverbruik

Met de nieuwe techniek kunnen optische communicatienetwerken aanzienlijk worden versneld. Dankzij de lagere lichtsnelheden kan het ‘verkeer’ in zulke netwerken beter worden geregeld, waardoor het als het ware gemakkelijker doorstroomt. Daarnaast kan vertraagd licht ervoor zorgen dat het energieverbruik van de meest energieverslindende componenten in het netwerk – zoals optische routers en switches – aanzienlijk daalt. Zulke componenten gaan namelijk efficiënter werken naarmate het licht trager de circuits passeert.

Delen:

Metaalertsen uit de zee vatten aan land spontaan vuur als ze uiteenvallen. De oorzaak ligt bij reactieve nanokristallen. Is dat fenomeen een gevaar voor de diepzeemijnbouw?

Superintelligente AI-agenten die uit hun eigen omgeving ontsnappen en in het geheim communiceren, vertonen geen menselijk gedrag. Het gaat om ernstige ontwerpfouten. Dat kan en moet beter, schrijft wiskundige Ann Dooms.

BlogNatuurwetenschappen

Van ἄτομον tot quark 

Elementaire deeltjes zijn de allerkleinste bouwstenen van de natuur. Hoe ze precies de materie om ons heen opbouwen, is al meer dan vijftig jaar een open vraag.

De oorsprong van België – en van Noordwest-Europa – is een mysterieus continentje dat ‘Avalonië’ heet. Het begint een half miljard jaar geleden vanaf de zuidpool aan een onwaarschijnlijke odyssee.

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

Zoogdieren ontstonden tegelijk met de dino’s, maar ze hebben altijd in hun schaduw geleefd. Tot een asteroïde 66 miljoen jaar geleden de grote veelvraten massaal deed uitsterven. Wetenschapscommunicator Reinout Verbeke trekt in deze aflevering naar plaatsen in ons land waar we cruciale sporen van hun veroveringstocht kunnen vinden.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven