Afrikaans visje toont weg naar jong brein op oude leeftijd

.

Delen:

Beeld: A. Grégoir

Ik zit te juichen achter mijn microscoop. Zo veel minder blauwe stipjes, ik had het niet durven hopen. Dat ik veel minder blauwgekleurde verouderde hersencellen zie, betekent dat ik de oude hersenen van de killivis kan verjongen. Wat later zie ik ook dat er veel meer nieuwe zenuwcellen zijn ontstaan in de hersenen van oude vissen.

Dat is bijzonder goed nieuws. Normaal verliest het brein van deze oude vissen het vermogen om nieuwe zenuwcellen te maken. Dat kan het visbrein alleen als het jong is. Onze behandeling van amper een week met een combinatie van twee bestaande medicijnen heeft dus effect gehad: de hersenen zijn verjongd!

Als je meer te weten wil komen over veroudering, is de Afrikaanse killivis een uniek dier. Net als de fruitvlieg is hij op vier maanden stokoud: hij zwemt trager, leidt aan geheugenverlies, is grijs en krijgt een uitgesproken kromme rug. Voor een gewerveld dier is dat een uitzonderlijk snelle veroudering. En het voordeel tegenover de fruitvlieg is dat vissen als gewervelde dieren toch een heel stuk beter vergelijkbaar zijn met mensen.

.

De oude kilivis verliest zijn kleur en krijgt een uitgesproken kromme rug in slechts vier maanden tijd.

Met behulp van dit unieke visje, vonden we een strategie om oude hersenen te verjongen. De oude hersenen van de killivis zitten vol met verouderde of ‘zieke’ cellen, iets wat we ‘senescente’ cellen noemen. Deze verouderde hersencellen werken niet meer naar behoren en scheiden toxische stoffen uit in het hersenmilieu. Deze toxische stoffen lokken een ontstekingsreactie uit en beschadigen ook de gezonde omliggende cellen. De stoffen kunnen zelfs de omliggende cellen zoveel stress geven, dat ze ook zullen ‘verouderen’. Als gevolg, zullen de verouderde cellen steeds meer opstapelen in het brein en de normale werking verstoren.

Door de oude vissen slechts één week te behandelen met een combinatie van twee bestaande medicijnen, konden we 30% van de verouderde cellen verwijderen

Door de oude vissen slechts één week te behandelen met een combinatie van twee bestaande medicijnen, Dasatinib en Quercetin, konden we 30% van de verouderde cellen verwijderen in de hersenen. De combinatie werkt specifiek in op de verouderde cellen en zal ze in celdood drijven, waarna de huishoudcellen van het brein, de microglia, ze kunnen opruimen.

.

Na één week behandeling met de medicijnencocktail zie je opmerkelijk minder blauwgekleurde verouderde hersencellen (blauwe stipjes).

30% lijkt misschien niet veel, maar deze korte behandeling had een positief effect. De aangroei van nieuwe zenuwcellen in de hersenen nam sterk toe in de behandelde, oude dieren. En dat is ook interessant voor de mens, want zenuwcellen zijn nu net zo broodnodig.

Verjonging van de hersenen. Het kan en het brengt je nieuwe zenuwcellen

Naarmate we ouder worden, gaan onze zenuwcellen erop achteruit en sterven uiteindelijk af. Bij neurodegeneratieve hersenziekten zoals dementie,  de ziekte van Alzheimer of Parkinson gebeurt dit in grotere hoeveelheden, wat leidt tot het verlies van functies, waaronder denken, voelen en bewegen. Ze zijn nog steeds onomkeerbaar en ongeneesbaar. Wanneer we de kostbare zenuwcellen terug zouden kunnen laten aangroeien om de afgestorven zenuwcellen te vervangen, zou dit een oplossing kunnen betekenen.

Verjonging van de hersenen. Het kan dus, en het brengt je nieuwe zenuwcellen. En dit is ook andere onderzoekers niet ontgaan. De eerste studies zijn opgestart om na te gaan of de medicijnencocktail al veilig kan gebruikt worden in de mens. Hierbij zijn de concentraties en verhoudingen tussen de twee medicijnen zeer belangrijk. Je kan ze dus maar beter nu nog niet nemen. Bovendien kunnen zulke studies wel meer dan 10 jaar duren, dus we zullen nog even moeten wachten vooraleer een echt medicijn in onze apotheek komt te liggen.

Of we nog meer verouderings-geheimen zullen ontsluieren dankzij de killivis, zal de toekomst moeten uitwijzen. Wij vinden het alvast enorm fascinerend.

Lang leve de killivis, nu dan toch voor langer dan vier maanden.

Veelgestelde vragen

.

De habitat van de killivis tijdens het regenseizoen (boven) en het droogseizoen (midden). De eieren van de killivis zijn droogte-resistent en overleven in het sediment van de opgedroogde poel (onder links). De embryo’s zijn klaar om te ontluiken wanneer het regenseizoen aanbreekt (onder rechts). Foto’s T. Pinceel.

Jolien Van Houcke dingt mee naar de Vlaamse PhD Cup 2023. Ontdek meer over dit onderzoek op www.phdcup.be.

Delen:

Dit is een artikel van:

Vlaamse PhD Cup

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven