Apen houden van reality-tv

Apen houden van reality-tv

Delen:

Tijdens de lockdown keek de Vlaming gemiddeld zeven uur per dag naar televisie. Ja, zeven. Dat blijkt uit een analyse van telecombedrijf Telenet. De Kampioenenen Het Journaal deden de meeste schermen branden, maar in hun zog volgden een pak realityshows, met Chateau Planckaert en Down The Road op kop. In de week waarin ik dit schrijf staan met The Voice, Blind Getrouwd, De Verhulstjes en Kinderziekenhuis 24/7 maar liefst vier realityshows in de top tien.

Waarom kijken mensen toch zo graag naar andere mensen? Als je het mij vraagt: omdat ze niets beter te doen hebben. Wetenschappers van de University of California zochten het antwoord iets verder. Volgens hen zit onze liefde voor realityshows in onze genen. Om tot die conclusie te komen, keerden ze een paar stappen terug in onze evolutie, tot aan de primaten.

Apen zijn zelfs bereid om te ‘betalen’ voor reality-tv door een anders zo begeerd fruitsapje in te ruilen voor meer kijktijd

De onderzoekers lieten resusapen televisiekijken. De ene keer naar een realityshow (het is te zeggen: korte filmpjes van soortgenoten) en de andere keer naar natuurdocumentaires (over andere dieren). Nadat ze de resusapen hadden geleerd hoe ze tussen beide categorieën konden kiezen, gingen enkel de realityshows nog aan. De apen keken langer en aandachtiger naar filmpjes met soortgenoten. Dat deden ze des te harder naarmate de apen in de filmpjes meer sociale interacties hadden. De resusapen waren zelfs bereid om te ‘betalen’ voor reality-tv door een anders zo begeerd fruitsapje in te ruilen voor meer kijktijd.

De onderzoekers besluiten daarom dat de drang om naar elkaar te kijken er biologisch stevig zit ingebakken. Zoek dus niet langer naar een excuus om naar De Verhulstjes te kijken: het is perfect normaal en natuurlijk gedrag*.

*voor een aap.

Delen:

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Wanneer ons wordt gevraagd om ons gedrag aan te passen, bijvoorbeeld om voortaan genderneutrale taal te gebruiken of om minder vlees te eten, ervaren we vaak weerstand. Daardoor kan het soms lang duren voordat een verandering geaccepteerd wordt en wil dat soms zelfs helemaal niet lukken.

Brokkelt het geloof in het Westen verder af, of krijgt het gewoon een nieuwe vorm? Vooral jongeren ontdekken het geloof op hun eigen manier, soms zelfs via sociale media en artificiële intelligentie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven