App spoort autisme op

App spoort autisme op

Delen:

Het menselijke brein heeft vooral aandacht voor sociale signalen. Bij mensen met autisme ligt dat anders: zij kijken veel meer naar voorwerpen dan naar mensen. Dat laat onderzoekers toe om autisme vast te stellen bij kinderen. Ze laten hen naar sociale stimuli kijken en volgen daarbij hun oogbewegingen. Door vervolgens te analyseren waarop hun blik vooral blijft rusten, kunnen onderzoekers al dan niet een diagnose stellen.

Tot nu toe kon dergelijk onderzoek alleen in een labomgeving gebeuren. De apparaten voor de tests zijn erg duur en alleen te bedienen door getraind personeel. Daar komt binnenkort verandering in. Geraldine Dawson, directeur van het Autism Centre of Excellence aan Duke University, ontwikkelde een app waarmee ze het onderzoek via een gewone smartphone of tablet kan uitvoeren.

Snelle interventie

Dawson maakte filmpjes waarin bijvoorbeeld een man te zien is die bellen blaast. De man is altijd aan de linkerkant van het scherm te zien, terwijl de bellen die hij blaast vooral aan de rechterkant in beeld komen. Dawson liet 993 peuters van 16 tot 38 maanden oud naar de video’s kijken op een smartphone. Via de camera van het toestel kon de app de oogbewegingen van de peuters registreren.

Uit de resultaten bleek dat peuters bij wie later geen autisme werd vastgesteld het hele beeld afscanden en meestal bleven hangen bij de man. De veertig peuters die later autistisch bleken hadden dan weer vooral aandacht voor de bellen.

De resultaten moeten nog worden bevestigd in grotere studies, maar de app kan een goedkope en makkelijk inzetbare screeningmethode blijken. Hoe vroeger autisme wordt opgespoord, hoe sneller een interventie kan worden gestart.

Delen:

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Wanneer ons wordt gevraagd om ons gedrag aan te passen, bijvoorbeeld om voortaan genderneutrale taal te gebruiken of om minder vlees te eten, ervaren we vaak weerstand. Daardoor kan het soms lang duren voordat een verandering geaccepteerd wordt en wil dat soms zelfs helemaal niet lukken.

Brokkelt het geloof in het Westen verder af, of krijgt het gewoon een nieuwe vorm? Vooral jongeren ontdekken het geloof op hun eigen manier, soms zelfs via sociale media en artificiële intelligentie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven