Baby’s vormen herinneringen, maar we kunnen die als volwassene niet meer oproepen

Baby’s vormen herinneringen, maar we kunnen die als volwassene niet meer oproepen

Delen:

Volle pampers en eerste woordjes, er is niemand die zich daar nog iets van herinnert. Wetenschappers spreken van 'infantiele amnesie', het onvermogen om vroege gebeurtenissen te herinneren. We weten nog niet hoe dat geheugenverlies ontstaat. Een van de mogelijke verklaringen is dat de hippocampus, een hersengebied cruciaal voor het opslaan van herinneringen, bij baby's nog niet voldoende is ontwikkeld. Een nieuwe studie die werd gepubliceerd in Science¹ weerlegt die theorie.

De onderzoekers gebruikten functionele MRI-scans om de hersenactiviteit van 26 jonge kinderen tussen 4 maanden en 2 jaar te meten terwijl ze een geheugentaak uitvoerden. Tijdens het experiment bekeken de baby's gedurende 2 seconden een afbeelding van een nieuw gezicht, object of gebeurtenis. Ongeveer een minuut later werd dezelfde afbeelding opnieuw getoond. De onderzoekers ontdekten dat hoe actiever de hippocampus was bij het bekijken van de nieuwe afbeelding, hoe langer de baby naar die afbeelding keek wanneer deze opnieuw werd getoond. Aangezien baby's de neiging hebben langer te kijken naar dingen die ze herkennen, duidt dit erop dat ze zich de afbeelding herinnerden. ​

De sterkste activiteit werd waargenomen in het achterste deel van de hippocampus, hetzelfde gebied dat bij volwassenen betrokken is bij het ophalen van herinneringen. Deze bevindingen ondersteunen het idee dat baby's in staat zijn om herinneringen te vormen, maar dat volwassenen moeite hebben om deze vroege herinneringen op te halen. Dit kan betekenen dat de herinneringen nog steeds aanwezig zijn op latere leeftijd, maar dat we er geen toegang toe hebben.

Eos Psyche&Brein ging in 2020 al eens dieper in op de vraag waarom we geen herinneringen hebben aan onze baby- en peutertijd. Lees het volledige artikel hier.

Delen:

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Wanneer ons wordt gevraagd om ons gedrag aan te passen, bijvoorbeeld om voortaan genderneutrale taal te gebruiken of om minder vlees te eten, ervaren we vaak weerstand. Daardoor kan het soms lang duren voordat een verandering geaccepteerd wordt en wil dat soms zelfs helemaal niet lukken.

Brokkelt het geloof in het Westen verder af, of krijgt het gewoon een nieuwe vorm? Vooral jongeren ontdekken het geloof op hun eigen manier, soms zelfs via sociale media en artificiële intelligentie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven