Iedereen beoordeelt anderen op basis van uiterlijk, óók Eos-lezers

Iedereen beoordeelt anderen op basis van uiterlijk, óók Eos-lezers

Delen:

Uit onderzoek blijkt dat aantrekkelijke vrouwen en mannen  vaker hulp krijgen van anderen, sneller donaties ontvangen en vaker gevraagd worden voor sollicitatiegesprekken. Sommige studies tonen aan dat studenten meer aanvaarden van aantrekkelijke docenten. En omgekeerd. Zelfs binnen het gezin hangt je interactie met je partner en kinderen af van hoe mooi of lelijk je hen vindt.

Wat vinden we nu precies aantrekkelijk aan anderen? Mark Nelissen, emeritus-professor evolutie- en gedragsbiologie aan de Universiteit Antwerpen, duikt in ons evolutionaire verleden om die vraag te beantwoorden. “Mensen focussen voornamelijk op het gezicht omdat het de belangrijkste bron van communicatie is”, zegt hij. “In de loop van de evolutionaire voorgeschiedenis hebben we steeds meer spieren ontwikkeld in het gezicht, waardoor het veel makkelijker is om emoties af te lezen. We zijn dus experts in het opmerken van minieme veranderingen in het gezicht.” Dat wil ook zeggen dat we hypergevoelig zijn voor afwijkingen in het gezicht die niet overeenkomen met de schoonheidsnormen, zoals symmetrie.

Reclame toont aan hoe sterk de kracht van aantrekkelijkheid is

Er is uiteraard meer dan een universele, aangeboren en eeuwenoude voorkeur. Het schoonheidsideaal is niet in elke cultuur hetzelfde. Elke dag worden we blootgesteld aan maatschappelijke invloeden, zoals reclame. Advertenties maken vaak gebruik van mooie modellen die (overdreven) beantwoorden aan de culturele schoonheidsnormen. Reclame toont aan hoe sterk de kracht van aantrekkelijkheid is: een auto verkoopt beter wanneer er in de reclamespot een aantrekkelijke man of vrouw achter het stuur zit. Zelfs al kennen we die persoon van haar noch pluimen.

Wie kies jij voor deze baan?

Iedereen maakt zich schuldig aan lookisme, ook de nietsvermoedende wetenschapsliefhebber. Dat blijkt in ieder geval uit de resultaten van een online experiment dat we in februari uitvoerden en waar 232 lezers van Eos Wetenschap aan deelnamen. Deelnemers kregen vier bijna identieke scenario’s voorgeschoteld: ze moesten op basis van een foto kiezen tussen twee kandidaten voor een baan. Bijvoorbeeld: Deze twee vrouwen hebben gesolliciteerd als spoedarts in UZ Leuven. Puur professioneel gezien hebben ze een gelijkwaardig profiel. Wie zou jij kiezen op basis van deze foto’s?

Een van de vragen uit de online enquête.

Als we ervan uitgaan dat de gemiddelde deelnemer niet aan lookisme doet, dan zou er geen specifieke voorkeur mogen zijn tussen de twee kandidaten en zou er dus 50/50 gekozen worden (aangezien de twee kandidaten evenwaardig zijn). De helft van de mensen zal dus voor de ene kandidaat kiezen, de andere helft voor de andere kandidaat.

De resultaten geven heel duidelijk aan dat er niet lukraak gekozen werd, maar dat vooroordelen op basis van het uiterlijk de deelnemers beïnvloedden. Als we de antwoorden van de vier scenario’s samen nemen, zien we dat 60 procent van de deelnemers gemiddeld voor de aantrekkelijke kandidaat koos en 40 procent voor de minder aantrekkelijke kandidaat. Deze resultaten zijn best opvallend, aangezien het om een zeer subjectief experiment gaat waarbij heel veel factoren een rol kunnen spelen.

Meer weten over de discriminatie op basis van aantrekkelijkheid en wat we er tegen kunnen doen? Lees het hele artikel over lookisme nu in Eos Psyche&Brein, te koop in onze online tijdschriftenwinkel.

Delen:

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Wanneer ons wordt gevraagd om ons gedrag aan te passen, bijvoorbeeld om voortaan genderneutrale taal te gebruiken of om minder vlees te eten, ervaren we vaak weerstand. Daardoor kan het soms lang duren voordat een verandering geaccepteerd wordt en wil dat soms zelfs helemaal niet lukken.

Brokkelt het geloof in het Westen verder af, of krijgt het gewoon een nieuwe vorm? Vooral jongeren ontdekken het geloof op hun eigen manier, soms zelfs via sociale media en artificiële intelligentie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven