Een onderzoeksteam verbonden aan het Lamont-Doherty Earth Observatory (Columbia University) nam de toestand van de oceanen onder de loep in het zogenoemde PETM. Dat tijdperk met de algemeen gebruikte Engelse benaming Paleocene-Eocene Thermal Maximum situeert zich 55,8 miljoen geleden en wordt gekenmerkt door een stijging van de gemiddelde temperatuur op aarde met 6 graden in 20.000 jaar.
In dat PETM, zo blijkt nu uit dit onderzoek, zorgden vulkaanuitbarstingen voor een dramatische CO2-toename in het oceaanwater. Dat zette een aantal chemische reacties in gang die leidden tot een zeer hoge verzuring van dat water. Met als gevolg een dramatisch afkalven tot zelfs helemaal uitsterven van een hele rist mariene levensvormen.
Waarschuwing
Dat lijkt op het eerste gezicht heel ver ons bed. Maar dat is het niet, waarschuwt hoofdrapporteur van het onderzoek Laura Haynes: ‘Vanuit de huidige klimaatvraagstukken is de wetenschap op zoek naar antwoorden op de overkoepelende vraag hoe het aardsysteem in de toekomst zal reageren op snelle en grote CO2-uitstoten. Het PETM is inderdaad geen perfecte vergelijkingsbasis, maar het is wel de beste waarover we beschikken.’
En dat is een opstap naar niet bijster opbeurend nieuws, voegt Haynes eraan toe. De schade die de vulkanen toen hebben aangericht komt zelfs niet in de buurt van wat wij vandaag het aardsysteem aan het aandoen zijn: ‘Een vergelijking vanuit onze onderzoeksgegevens geeft aan dat de CO2-uitstoot vandaag drie tot acht of misschien zelfs nog meer keren sneller gaat. De gevolgen daarvan voor het leven in het water en, bij uitbreiding, op het land zijn bijgevolg potentieel catastrofaal.’
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.