ADHD verhoogt risico op dementie

ADHD verhoogt risico op dementie

Delen:

Israëlische onderzoekers hebben ruim honderdduizend volwassenen zeventien jaar opgevolgd. Ze waren allemaal geboren tussen 1933 en 1952 en hadden bij aanvang van de studie¹ – in 2003 – geen diagnose van ADHD, noch van dementie. In de daaropvolgende jaren kregen 730 van hen de diagnose ADHD; ruim 7.700 kregen dementie. Tussen deze groepen was er meer overlap dan je op basis van toeval zou verwachten. De volwassenen met ADHD hadden bijna drie keer zoveel risico op dementie dan de volwassenen zonder ADHD. Op 85-jarige leeftijd had bijvoorbeeld 43 procent van de ouderen met ADHD de diagnose dementie, vergeleken met 15 procent van de ouderen zonder ADHD. De onderzoekers hielden rekening met andere factoren die het risico op dementie kunnen verhogen, zoals roken, depressie, hart- en vaatziekten en socio-economische status.

Waarom ADHD en dementie vaak samengaan, is niet bekend. De onderzoekers denken dat ADHD op volwassen leeftijd mogelijk de uiting is van een proces in de hersenen dat het moeilijk maakt om te compenseren voor het verouderende brein. Minder cognitieve reserve zou kunnen resulteren in processen van ADHD die, op hun beurt, de compenserende mogelijkheden verminderen, klinkt het in het wetenschappelijk artikel.

Tot slot nog dit. In het onderzoek zijn geen mensen opgenomen die als kind de diagnose ADHD kregen. De onderzoekers merkten ook op dat volwassenen die ADHD-medicatie namen, geen hoger risico liepen op dementie. Maar omdat het om een erg kleine groep ging, konden ze hier geen harde conclusies aan verbinden.

Delen:

Verstoringen van het slaapritme, de stofwisseling en de hormoonhuishouding zijn mogelijk geen bijkomstige symptomen van de ziekte van Alzheimer. Onderzoekers ontdekken dat de hypothalamus, het hersengebied dat deze functies aanstuurt, al vroeg in het ziekteproces veranderingen vertoont.

In elke klasgroep van twintig leerlingen heeft gemiddeld één jongere een overleden moeder of vader. Het verlies van een ouder kan tijdens de adolescentie, een periode van identiteitsontwikkeling en groeiende zelfstandigheid, een grote impact hebben op het welzijn, de relaties en de identiteitsvorming van jongeren.

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven