Afscheid van de handdruk

Afscheid van de handdruk

Delen:

We moeten naar een ‘nieuw normaal’, hoor je dezer dagen. Een samen-leving die je eerder individuen-leving kunt noemen. Met anderhalve meter afstand van elkaar, met mondmaskers, zonder evenementen of (grote) familiefeesten. En zonder handdrukken, omhelzingen of kussen op de wang om mekaar te begroeten.

Een handdruk: waarom doen we dat eigenlijk? Niet alleen met onze vrienden of familie maar ook met collega’s, zakenpartners of compleet onbekenden. Je hoort weleens dat dit gebruik stamt uit de tijden dat we vooral moesten laten zien dat we als vrienden kwamen (en geen wapen in de hand hadden). Daarnaast geeft een handdruk met een onbekende je een non-verbale eerste indruk. Is er een stevige grip of eerder een slap handje? Hoe lang duurt die handdruk, en wie steekt als eerste z’n hand uit? Dat geeft allemaal nuttige informatie.

Maar er zit ook iets dierlijks aan dit soort begroetingen. Je kunt handdrukken vergelijken met honden die elkaar besnuffelen. Bij een kus of een omhelzing ruik je de lichaamsgeur van de ander. En dat geldt ook voor de handdruk. Uit onderzoek blijkt dat je je hand enkele seconden na het handenschudden, onbewust naar je neus brengt. Laat het nog maar eens een waarschuwing zijn dat handen geven in coronatijden echt geen goed idee is. (Vergelijk je trouwens een handdruk met een high five of een vuistje, dan is dat laatste de meest hygiënische optie. Zelfs een zoen op de wang is minder risicovol dan een handdruk).

Er is iets dierlijks aan dit soort begroetingen

Waarom willen we per se de lichaamsgeur van een ander opsnuiven? Omdat die ons (onbewust) informatie geeft. De componenten in iemands lichaamsgeur vertellen of hij of zij bang is, ziek of gezond. Er zijn zelfs geurtests in ontwikkeling die onder meer kanker en parkinson kunnen diagnosticeren. Je kunt ruiken of een vrouw in haar vruchtbare periode zit, en of een ander genetisch gezien compatibel is met jou. Dat alles uiteraard onbewust, maar de voorkeuren die proefpersonen uiten bij het uitvoeren van geurtests spreken boekdelen.

De geurtjes die je vertellen of iemand een potentiële partner (of een te duchten rivaal) is, stammen uiteraard voornamelijk uit de genitale zones. Vandaar ook dat honden zo graag aan elkaars achterste ruiken. Met je neus in iemands broek duiken bij een eerste kennismaking zal er helaas vooral toe leiden dat die ander gillend wegloopt, en allesbehalve met jou de lakens wil delen. Daarom hebben we in de handdruk een beschaafd alternatief gevonden.

Uit onderzoek blijkt dat je je hand enkele seconden na het handenschudden onbewust naar je neus brengt

Hoewel, beschaafd … We gebruiken onze handen overal voor – van een toiletbezoek tot krabben waar het jeukt. En handen wassen? Ho maar! Uit onderzoek blijkt dat een kwart van de Britten sporen van uitwerpselen op de handen heeft – hopelijk kunnen we ervan uitgaan dat dat percentage tegenwoordig lager ligt, in coronatijden. Misschien niet slecht dat we de gewoonte van het handen schudden naar het verleden verwijzen.

Benieuwd welke ‘nieuw normale’ manier van anderen besnuffelen er binnenkort zal opduiken.

Delen:

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Wanneer ons wordt gevraagd om ons gedrag aan te passen, bijvoorbeeld om voortaan genderneutrale taal te gebruiken of om minder vlees te eten, ervaren we vaak weerstand. Daardoor kan het soms lang duren voordat een verandering geaccepteerd wordt en wil dat soms zelfs helemaal niet lukken.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven