Baby’s herkennen zinnen, rijm en ritme in liedjes en rijmpjes

Baby’s herkennen zinnen, rijm en ritme in liedjes en rijmpjes

Delen:

Baby’s krijgen via hun ouders en verzorgers al snel allerlei rijmpjes en liedjes te horen. De jonge kinderen worden zo op een spelende manier blootgesteld aan taal en de patronen die daarin voorkomen. Zo krijgen ze bijvoorbeeld woorden te horen, maar ook volledige zinnen. De woorden aan het eind van een zin kunnen op elkaar rijmen. Daarnaast zit er vaak een ritme in liedjes en rijmpjes, bijvoorbeeld door het afwisselen van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen. Het was al langer bekend dat het herkennen van rijm, ritme en zinnen in gesproken taal bij jonge kinderen bijdraagt aan het begrijpen en produceren van taal.

Maar herkennen baby’s deze taalpatronen ook als ze deze patronen in liedjes en rijmpjes horen? Taalonderzoeker Laura Hahn promoveerde onlangs op dit onderwerp aan de Radboud Universiteit Nijmegen. ‘Als we tegen baby’s praten, doen we dat op een specifieke manier’, legt Hahn uit. ‘We praten dan wat zangeriger. Dat wordt ook wel infant directed speech genoemd. Dat ouders en verzorgers dat doen is nuttig, want het stimuleert de taalontwikkeling van de baby’s. Ik vroeg me af of als je dat zangerige uitvergroot, en dan kom je dus bij liedjes en rijmpjes uit, het effect ook groter is.’ Uit haar onderzoek blijkt wel dat de baby’s de taalpatronen herkenden in liedjes en rijmpjes, maar dat ze er niet sterker op reageerden dan op de taalpatronen in gewone gesproken taal. ‘De belangrijkste conclusie is dus voorlopig dat baby’s al in staat zijn taalpatronen te herkennen in liedjes en rijmpjes.’

Langer luisteren

Om tot die conclusie te komen, onderzocht Hahn onder meer of jonge kinderen zinnen in een liedje konden herkennen. Zinnen herkennen we omdat we aan het einde van de zin vaak wat langzamer gaan praten, de toonhoogte van onze stem wat lager wordt en we laten een kleine stilte vallen voor we met de volgende zin verder gaan. Hahn liet baby’s van zes maanden oud naar liedjes luisteren met hele zinnen en naar liedjes met eenzelfde rij woorden maar niet als zinnen gezongen. De baby’s bleven langer luisteren naar de liedjes met de hele zinnen.

Verder liet ze kindjes van tien maanden oud rijmende, niet-rijmende, ritmische en niet-ritmische versjes en liedjes horen. Hier bekeek Hahn niet alleen hoelang de baby’s naar de liedjes en versjes luisterden, maar onderzocht ze ook de hersenactiviteit met een elektro-encefalogram (EEG). Uit de kijktijd en hersensignalen bleek dat de kinderen rijm en ritme in liedjes en rijmpjes herkennen.

‘Mogelijk kan de taalontwikkeling van hele jonge kinderen al bevorderd worden door samen te zingen en te rijmen,’ zegt Hahn. ‘Met name kinderen met een taalachterstand, een hoorstoornis of kinderen die meer dan één moedertaal gaan leren, zullen daar baat bij hebben.’

Delen:

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven