Blinden gebruiken visuele cortex om te luisteren

Blinden gebruiken visuele cortex om te luisteren

Delen:

Volwassenen die blind geboren zijn gebruiken hun visuele cortex ook. Alleen niet voor de verwerking van visuele informatie maar voor die van auditieve informatie. Dat blijkt uit onderzoek van de Johns Hopkins University in samenwerking met het Trinity College Dublin.

De Amerikaanse en Ierse wetenschappers onderzochten 18 blinde proefpersonen en 18 geblinddoekte vrijwilligers met normaal zicht. De deelnemers lagen onder de hersenscanner en luisterden naar een geluidsfragment uit een film. De onderzoekers bekeken de visuele cortex van alle deelnemers. Ter controle kregen alle vrijwilligers ook het fragment achterstevoren te horen en ze luisterden naar een versie waarbij alle woorden uit het fragment in een willekeurige volgorde voorbij kwamen.

Uit de hersenscans bleek ten eerste dat de ‘visuele’ cortex van de blindgeboren deelnemers activeerde tijdens het beluisteren van de fragmenten. Ten tweede bleek dat hoe die activiteit eruit zag tussen alle blinde vrijwilligers sterk overeenkwam. In ieder geval in 65 procent van het hersengebied. Dat gold trouwens alleen voor het normale fragment, niet voor de gehusselde woorden en het fragment achterstevoren. Dat suggereert dat de visuele cortex in blinden een rol speelt bij bijvoorbeeld het begrijpen, toepassen, analyseren en evalueren van auditieve informatie.

De visuele cortex wordt bij blindgeboren mensen geactiveerd tijdens het luisteren.

Deze activiteiten van de ‘visuele’ cortex in het blinde brein kwamen niet overeen met die van de deelnemers met normaal zicht. De resultaten laten zien dat het brein van een blinde zich aanpast.

De bevindingen zijn gepubliceerd in het vakblad Journal of Neuroscience.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven