Cellen in de hippocampus delen herinneringen op in stukjes

Cellen in de hippocampus delen herinneringen op in stukjes

Delen:

Net zoals je bij een foto op sociale media hashtags toevoegt, doet het brein iets soortgelijks als het gaat om het episodische geheugen, het deel van het geheugen over persoonlijke gebeurtenissen. Specifieke neuronen in de hippocampus coderen voor “stukken” uit een herinnering en delen deze zo op, stellen onderzoekers van Massachutes Institute of Technology.

Het is al langer bekend dat neuronen in de hippocampus voortdurend veranderingen registreren zoals plaats, tijd en zintuigelijke input. Wanneer muizen herhaaldelijk in dezelfde omgeving komen, vuren dezelfde neuronen opnieuw signalen af, ook wanneer ze dromen over die locatie. Als de muizen in een andere omgeving komen, zullen andere neuronen het overnemen. De code, die je kan voorstellen als een weergave van de herinnering in het brein, verandert dus continu. Deze manier van informatie opslaan is perfect om details te onthouden, maar om meer algemene informatie van een gebeurtenis op te slaan, is een andere tactiek nodig.

Oriëntatie in een nieuwe omgeving

De neurowetenschappers van MIT voerden een experiment uit bij muizen om dit te testen. Ze lieten de muizen vier rondjes lopen in een vierkante en in een ronde kooi. Ze zagen dat een groep neuronen in CA1, een deel van de hippocampus, enkel actief was bij ronde één, onafhankelijk van de locatie. Een andere groep neuronen vuurde dan weer bij ronde twee, drie of vier. Hieruit konden de onderzoekers afleiden dat die groep neuronen codeert voor één stuk van de herinnering, bijvoorbeeld ronde één. Wanneer de muizen in een nieuwe omgeving gezet werden, de ronde kooi,  vuurden dezelfde neuronen tijdens de eerste ronde, die ook actief waren tijdens de eerste ronde in de vierkante kooi. Hoewel de muizen in een nieuwe omgeving waren, haalden ze dus toch informatie uit hun eerdere ervaring in de vierkante kooi, die ze konden hergebruiken.

“Wanneer je in een nieuwe situatie terecht komt, zijn er nieuwe stimuli, maar je kunt je oriënteren doordat je al in soortgelijke situaties geweest bent” zegt Susumu Tonegawa, professor in de biologie en neurowetenschappen. Zo zal je in een geheel nieuw restaurant met een ander gezelschap, toch kunnen terugvallen op eerdere ervaringen met het menu doorbladeren, een hoofdgerecht kiezen of smullen van een dessertje.

Het artikel is gepubliceerd in Nature Neuroscience.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven