Druk zijn geeft status. En dat is een maatschappelijk probleem

Druk zijn geeft status. En dat is een maatschappelijk probleem

Delen:

Druk, druk, druk! Dat is het eerste wat we zeggen wanneer iemand ons vraagt hoe het gaat. Druk zijn geeft status. Het volgende experiment laat dat mooi zien. De ene Sally werkt geregeld over en slaat haar lunch over omdat ze het steeds druk heeft. De tweede Sally werkt niet over en luncht elke dag. Welke Sally heeft de meeste status? Echt iedereen zegt: de eerste Sally. Maar je zou ook kunnen denken: die tweede Sally heeft haar werk gewoon beter georganiseerd.

De norm is dus dat we druk zijn. Dat bepaalt wie we zijn en we halen er ons gevoel van eigenwaarde uit.

Je kunt daarin nog een stap verder gaan. Werk bepaalt niet alleen je identiteit. Je bént je werk geworden. Vooral van managers wordt verwacht dat ze lange dagen maken en de verantwoordelijkheden buiten het werk om hun baan heen organiseren. Nu zeggen hardwerkende mensen vaak dat hun werk hun hobby is. Maar ze zeggen dat misschien ook wel omdat ze de druk voelen van hun omgeving. Het wordt van hen verwacht, en laten zien dat je hard wilt werken is goed voor je carrière. Een collega vertellen dat je niet zo druk bent, al je vakantiedagen opmaakt en nooit overwerkt is niet de norm.

Maar hoe hou je de balans tussen werk en privé als je steeds maar bezig moet zijn, en er geen tijd meer is om te reflecteren?

Een collega vertellen dat je niet zo druk bent, al je vakantiedagen opneemt en nooit overwerkt, is not done

Daarbij komt dat we niet alleen zoveel moeten, maar ook zoveel willen. Een goede balans tussen werk en privé is dan steeds moeilijker. Dat komt ook door hoe de samenleving is ingericht. Denk maar aan werken, boodschappen doen, sporten, en series en films kijken. We denken het allemaal te kunnen behappen door het sneller te doen en meerdere dingen tegelijkertijd. Op die manier proberen we zo slim mogelijk met onze tijd om te gaan. Maar we krijgen het er drukker door, en ervaren nog minder balans.

Tot slot moeten en willen we niet alleen veel, maar kán het ook. Technologie maakt dat we tegenwoordig altijd ‘aan’ staan, en dat werk en privé door elkaar lopen. We zijn 24/7 te bereiken, checken doorlopend onze berichten en zorgen voor steeds weer nieuwe digitale updates. Omdat we altijd en overal kunnen werken, zijn de scheidslijnen tussen werk en privé vervaagd.

Wat te doen? De oplossing wordt vaak gezocht bij het individu. Boekwinkels staan bol van de zelfhulpboeken over het bereiken van een goede balans in je leven. Aan de hand van zelftests, oefeningen en praktische adviezen kun je leren om de drukte het hoofd te bieden en met een stappenplan aan de slag te gaan. Maar als je je realiseert dat het moeten, willen en kunnen niet alleen door onszelf komt, maar dat de balans tussen werk en privé ook afhankelijk is van de mensen met wie we omgaan en van de normen en regels van de samenleving, is er een andere weg. Dan moeten we ophouden uitsluitend het individu de schuld te geven. Het is ook een maatschappelijk probleem. Op samenlevings­niveau is verandering nodig.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven