Een jaar pandemie: de gevolgen voor wetenschappelijk onderzoek

Een jaar pandemie: de gevolgen voor wetenschappelijk onderzoek

Delen:

Foto: Toen Princeton University tijdelijk experimenten verbood, bleef specialist Gordon Gray voeding prepareren om de fruitvliegjes in leven te houden.

De coronapandemie werkt nu al een jaar door in alle lagen van de samenleving. Ook het wetenschapsbedrijf wordt erdoor beïnvloed. ‘De eerste twee maanden van de lockdown was de impact het grootst’, zegt KU Leuven-vicerector Reine Meylaerts. ‘Toen geraakten onderzoekers nauwelijks in hun lab, tenzij om de dieren in het animalium te monitoren of celculturen te bestuderen. ‘Het was een experimentluwe periode.’

Dat beaamt ook Marc Peeters, diensthoofd Oncologie aan het UZ Antwerpen en gewoon hoogleraar aan de UAntwerpen. ‘Experimenten moesten worden uitgesteld, individuele onderzoeken liepen drie à vier maanden achterstand op.’ Elders klinkt het dat niet elk experiment zomaar op elk moment kan worden hernomen. Het kan de continuïteit in de resultaten ondermijnen.

Het volledige artikel vind je in de nieuwe Eos.

Volgens Meylaerts was de pandemie vooral voor vrouwelijke wetenschappers ongenadig. ‘Wie thuis zat met kleine kinderen moest rekening houden met die bijkomende factor. Het aantal ingediende papers is gestegen tijdens de lockdown, maar de overgrote meerderheid kwam van mannelijke onderzoekers. Dat genderaspect van de coronacrisis mogen we niet onderschatten.’

Uiteindelijk zal deze periode ook positieve effecten hebben gehad voor het wetenschappelijk bedrijf. ‘Studies worden nu veel sneller gedeeld op open platformen’, zegt Meylaerts. ‘Je mag zeker stellen dat het hele wetenschapsbedrijf opener is geworden. Die evolutie was al bezig, maar werd nu door covid-19 versneld. Never waste a good crisis, wist Churchill al.’

Het volledige artikel lees je in de nieuwe Eos. Die ligt vanaf donderdag 18 februari in de winkel, of bestel je online in onze tijdschriftenwinkel.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven