Gooien we geïnterneerden in de vergeetput of verdienen ze zorg?

Gooien we geïnterneerden in de vergeetput of verdienen ze zorg?

Delen:

Vergeetputten. Zo omschreef advocaat Jos Vander Velpen de geïnterneerdenafdelingen in de Belgische gevangenissen. Enkele jaren geleden werden die vergeetputten wereldnieuws, toen Frank Van den Bleeken euthanasie aanvroeg voor ondraaglijk psychisch lijden. De man was geïnterneerd wegens moord en verkrachting en zat toen al dertig jaar in de gevangenis , zonder gepaste zorg en zonder uitzicht op vrijlating. Zijn verzoek om naar Nederland te worden overgeplaatst, waar de zorg voor geïnterneerden beter is, werd geweigerd.

In 2015 kreeg hij het fiat voor zijn dood. Er werd zelfs een datum geprikt en de begrafenis was al geregeld. Maar op het laatste moment kreeg Van den Bleeken een ander toekomstperspectief. Hij werd overgeplaatst naar het forensisch psychiatrisch centrum (FPC) van Gent, en later naar een nieuw opgericht centrum voor long stay. Daar kunnen mensen terecht die zijn uitbehandeld en een te groot gevaar vormen voor de maatschappij om te worden vrijgelaten. Van den Bleeken is blij dat hij nog leeft, vertelde Vander Velpen, die destijds optrad als zijn advocaat.

Er is sindsdien wel meer veranderd. Na herhaaldelijke veroordelingen door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wegens de onmenselijke behandeling van geïnterneerden zijn er nieuwe FPC’s opengegaan. Toch verblijven vandaag nog altijd ruim 750 geïnterneerden in Belgische gevangenissen – ongeveer een op de vijf. Pas in 2027 komen er nog drie FPC’s bij. Intussen blijft het behelpen met wat extra zorgverleners hier en daar. Experts wijzen erop dat een gevangenis geen goede behandelcontext is. Vaak worden psychische problemen er alleen maar erger, en er heerst veel wantrouwen tegenover justitie en hulpverleners.

Waar je woont, welke psychiater het verslag maakt en welke stoornis je toegedicht krijgt: het kan een groot verschil maken

Een interneringsmaatregel is op papier een gunst, maar in de praktijk is het vaak een ticket naar de gevangenis, zegt psycholoog en criminoloog Ciska Wittouck verderop in dit blad. Daders hadden vaak liever een ‘gewone’ celstraf gekregen, want gepaste zorg bij internering is er zeker niet altijd, en bovendien staat er geen einddatum op de maatregel.

Hoe beslist de rechter eigenlijk wie geïnterneerd wordt en wie een ‘gewone’ celstraf krijgt? Met andere woorden: wie wordt ontoerekeningsvatbaar verklaard? Journalist Thomas Detombe ontdekte dat er sprake is van willekeur. Waar je woont, welke psychiater het verslag maakt en welke stoornis je toegedicht krijgt: het kan een groot verschil maken. Bovendien wordt het verslag vaak opgesteld na een gesprek van amper een kwartiertje.

De grote vraag is wat je als maatschappij doet met mensen met een psychische problematiek die strafbare feiten plegen. Gestoord en gevaarlijk, dus wegstoppen in een vergeetput? Of zijn het medemensen die recht hebben op gepaste zorg en een toekomstperspectief?

Delen:

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven