Ik zie, ik zie wat jij niet ziet... Eenzaamheid

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet... Eenzaamheid

Delen:

Eenzaamheid kan je niet makkelijk zien bij anderen. Dit is niet onbegrijpelijk: het is tenslotte een innerlijke en subjectieve ervaring. Toch is het belangrijk dat we er voldoende aandacht aan besteden, want eenzaamheid die langdurig aanhoudt kan negatieve gevolgen met zich meebrengen. Zo hebben jongeren die langdurig eenzaam zijn meer last van slaapproblemen en depressieve symptomen.

We moeten eenzaamheid bespreekbaar maken

Gelukkig besteedt de media de laatste tijd meer en meer aandacht aan eenzaamheid, al ligt de focus hierbij meestal nog bij ouderen. Terwijl eenzaamheid ook vaak bij jongeren voorkomt. Het is zelfs zo dat jongeren en ouderen samen de grootste risicogroep voor eenzaamheid vormen.

Het is dus belangrijk op tijd in te grijpen bij eenzaamheid. Helaas is het voor jongeren vaak nog moeilijk om zélf de stap te zetten naar de hulpverlening.  Vaak is de eenzaamheid dan al ver gevorderd en dan wordt het moeilijker deze aan te pakken.

Kunnen leerkrachten en klasgenoten helpen om eenzame jongeren te vinden?

Belangrijke anderen uit de omgeving kunnen misschien een cruciale rol spelen in het tijdig opsporen van eenzaamheid bij jongeren. Zo worden leerkrachten vaak geraadpleegd door hulpverleners om informatie te geven over het welzijn van hun leerlingen. Uit onderzoek blijkt ook dat het merendeel van de jongeren zijn of haar weg naar de hulpverlening vindt via de school.

In ons onderzoek keken we specifiek naar de percepties van leerkrachten en klasgenoten over eenzaamheid bij jongeren. We vroegen leerkrachten en leeftijdsgenoten om de eenzame jongeren uit hun klas te benoemen. Dit vergeleken we dan met de mate waarin de jongeren uit de klas zélf aangaven eenzaam te zijn.

Leerkrachten identificeerden slechts 25% van de eenzame jongeren uit hun klas

Wat blijkt? Zowel leerkrachten als klasgenoten zijn niet heel erg goed in het identificeren van de eenzame jongeren uit hun klas. Sommige leerlingen die aangaven zich heel eenzaam te voelen, werden helemaal niet genoemd door hun leerkracht of leeftijdsgenoten. Anderzijds waren er ook jongeren die zelf aangaven zich niet eenzaam te voelen, maar toch genoemd werden door hun leerkrachten of leeftijdsgenoten. Concreet identificeerden leerkrachten slechts 25% van de leerlingen die zelf aangaven zich eenzaam te voelen. Klasgenoten identificeerden 31% van deze leerlingen.

Daarnaast vonden we ook dat wanneer de leerkracht of de leeftijdsgenoten vinden dat een leerling erg teruggetrokken is, deze meer geneigd is te denken dat die leerling ook eenzaam is. Ook over leerlingen die niet populair zijn of niet erg geliefd zijn bij hun klasgenoten, denken leerkrachten en leeftijdsgenoten sneller dat ze eenzaam zijn.

Als we het niet zien, wat kunnen we dan wel nog doen?

We kunnen en moeten eenzaamheid bespreekbaar maken, het taboe errond opheffen. Wanneer dit gebeurt, bestaat de kans dat jongeren sneller zullen praten over hun eenzaamheidsgevoelens én dat de omgeving sneller signalen van eenzaamheid kan oppikken. Eenzaamheid bespreekbaar maken is dus een belangrijke eerste stap.

Dit artikel werd geschreven door Flore Geukens, doctoraal onderzoeker aan KU Leuven. Dit blogbericht verschijnt ook op https://opgroeienblog.wordpress.com/.

Delen:

Dit is een artikel van:

OpgroeienBlog

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven