Mensen met synesthesie zien letters zoals ze vroeger op de koelkast hingen

Mensen met synesthesie zien letters zoals ze vroeger op de koelkast hingen

Delen:

Zowat een op de tienduizend mensen bezit een bijzonder talent: ze verbinden zintuigen als de reukzin of de smaak aan het zien en lezen van bepaalde woorden of letters. Of ze verbinden automatisch kleuren aan welbepaalde letters – die laatste vorm van ‘synesthesie’ (want zo heet dit talent) komt het vaakst voor.

Wetenschappers¹ zijn er nog altijd niet uit over wat nu precies die zintuiglijke vermenging veroorzaakt. Maar er zijn aanwijzingen dat de vorm waarin die vermenging zich manifesteert, wordt beïnvloed door omgevingsfactoren. Dat heeft een groep Amerikaanse psychologen nu nog maar eens aangetoond met behulp van … magneetletters – bekend van op de koelkast.

Niet zomaar de eerste de beste magneetletters, maar wel een setje dat in de jaren zeventig en tachtig van vorige eeuw bijzonder populair was in de Verenigde Staten (en daarbuiten). Het gaat de iconische magneetletters geproduceerd door speelgoedfabrikant Fisher-Price. Het setje van 26 werd zo vaak verkocht dat een hele generatie (geboren tussen eind jaren zestig en begin jaren tachtig) ermee is opgegroeid.

Bij tal van synesthesisten heeft het bewuste setje magneetletters er blijkbaar voor gezorgd dat ze voor altijd afzonderlijke letters van het alfabet verbinden met de kleuren die Fisher-Price er ooit voor heeft bedacht – rood voor de ‘A’, de ‘M’ en de ‘S’, oranje voor de ‘B’, de ‘N’ en de ‘T’, en groen voor de ‘D’, de ‘J’ en de ‘P’ .

De vorsers testten meer dan zesduizend synesthesisten in de VS (online). Meer dan vierhonderd mensen (6 procent) zag de kleuren zoals in de Fisher-Price-set. In de groep die is opgegroeid in de jaren zeventig en tachtig, was dit zelfs meer dan 15 procent. Beide percentages zijn veel hoger dan wat je van een random verdeling zou verwachten.

Noten

  1. Nathan Witthoft, Stanford University, Palo Alto, VS in PLOS ONE

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven