Nature en nurture zijn onafscheidelijk

Nature en nurture zijn onafscheidelijk

Delen:

Toen ik voor het eerst zwanger was, kon ik niet ophouden met dromen hoe mijn kind zou zijn. Mijn man en ik fantaseerden hoe onze persoonlijkheden en uiterlijk zouden samensmelten tot een nieuw wezentje.

Vandaag is die baby 17, en er volgden nog twee broers. Geen van die zonen lijkt als twee druppels water op mama of papa. Niet qua uiterlijk, en ook niet qua karakter. En ze lijken eigenlijk ook niet sterk op elkaar. Zoon één heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en krijgt stress als de dingen niet in orde zijn. Zoon twee loopt voortdurend met z’n hoofd in de wolken en heeft een gevoelige ziel. Zoon drie is een ‘binnenfretter’: hij zet een pokerface op als het over gevoelens gaat. Zoon één houdt van wiskunde en fysica, zoon twee heeft een voorliefde voor Latijn en antieke cultuur en zoon drie is een echte sportman.

Drie kinderen, met dezelfde opvoeding en omgeving, en voor de helft dezelfde genen, en toch zo verschillend. Veel van wat we doen en zijn, hebben we maar voor een stuk in de hand. Onze genetische blauwdruk bepaalt binnen welke range we ons kunnen ontwikkelen. Hoe groot we worden, of we risico lopen op bepaalde ziektes, of we een wiskundeknobbel hebben … Daarnaast hebben omgevingsfactoren heel wat invloed. Onze opvoeding, onze vrienden, wat we eten of drinken, welke lucht we inademen.

Niemand wordt geboren als onbeschreven blad, maar tussen de lijnen is nog veel witruimte

Niemand komt ter wereld als een onbeschreven blad, maar dat tussen de lijnen is nog heel wat witruimte. Je genen zijn niet je lotsbestemming. Via omgevingsfactoren kunnen wij (of de maatschappij) invloed uitoefenen op wie we worden of hoe gezond we zullen zijn. Dat het niet nature óf nurture is, daarover is de wetenschap het al een tijdje eens. Maar de afgelopen jaren wordt steeds duidelijker dat je die twee helemaal niet kunt scheiden.

Nature en nurture, je leest er alles over in de nieuwe special. Het is een vraag die blijft fascineren, zoals ikzelf gefascineerd blijf kijken hoe mijn zonen opgroeien. Zoon één moet binnenkort kiezen wat er volgt na de middelbare school. Dat hangt niet alleen af van zijn interesses, maar ook van de mensen die hij tegenkomt, de gebeurtenissen die zijn leven kleuren en wat hij zelf met al die informatie wil doen. Spannend!

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven