Nieuwe ultradunne sensoren meten neuronale activiteit diep in de hersenen

Nieuwe ultradunne sensoren meten neuronale activiteit diep in de hersenen

Delen:

Credit: David Baillot/University of California San Diego

Uit de studie van de onderzoekers van University California San Diego blijkt dat hun sensoren tot 10 centimeter diep in de hersenen activiteit kunnen meten met een hoge resolutie. De sensoren zijn erg dun; slechts 15 micron dik, of een vijfde van de breedte van een menselijk haar, en 1,2 millimeter breed. Ze kunnen tot 128 kanalen meten. Dat is veel meer dan de huidige klinische sensoren die maar 8 tot 16 kanalen kunnen meten. De sensoren werken bij zowel mensen als bij dieren en kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om de hersenactiviteit van patiënten met epilepsie of parkinson gedurende maximaal 30 dagen te monitoren.

‘De fabricatie van deze sensoren is heel mooi’, zegt Nick Ramsey, hoogleraar Cognitieve Neurowetenschappen aan UMC Utrecht. Hij doet zelf onder andere onderzoek naar het locked-in-syndroom en ontwikkelt implantaten en software voor mensen die daaraan lijden. ‘Deze onderzoekers zijn een van de eersten die met zo’n geavanceerd apparaat op de markt komen. Al is het geen volwaardig product. Er moet bijvoorbeeld nog een connector en versterker bij. Voor wetenschappers en wetenschappelijk onderzoek kunnen deze sensoren heel nuttig zijn. Ik twijfel er echter aan of ze bruikbaar zijn voor een kliniek, omdat ze eigenlijk te fijnmazig zijn, maar ook omdat men al zo lang gebruikmaakt van klinische sensoren. Ze moeten eerst hun nut in de wetenschap bewijzen vooraleer ze veel gebruikt zullen worden.’

Hersenschade

‘De vraag is ook of artsen meer dan 16 kanalen hoeven te meten. 128 kanalen is erg veel, daar hebben wij op dit moment niet de apparatuur voor’, gaat Ramsey verder. ‘Dat de sensoren tot 10 centimeter diep in de hersenen kunnen meten, is niets nieuws. Dat is de normale diepte, ook voor klinische sensoren.’

De onderzoekers beweren dat hun nieuwe sensoren geen hersenschade veroorzaken, maar dat klopt volgens Ramsey niet. ‘Het kan niet anders dan dat ze evenveel hersenschade veroorzaken als klinische sensoren. Ze zijn misschien maar 1,2 millimeter breed, maar snijden nog steeds dwars door de witte stof in de hersenen heen. De FDA heeft deze sensoren wel goedgekeurd, wat betekent dat de onderzoekers aangetoond hebben dat ze 30 dagen in de hersenen kunnen zitten zonder chemicaliën te lekken.’

‘Het zal nog even duren voor de klinische elektroden helemaal vervangen kunnen worden’, denkt Ramsey. ‘Iedereen in de medische wereld is klinische elektroden gewend, en de medische wereld past zich vaak langzaam aan. Maar deze nieuwe sensoren zijn zeker interessant voor onderzoekers die meer willen weten over de hersenen, hersenactiviteit of bepaalde stoornissen, en met name hoe neuronen met elkaar communiceren.’

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven