Is ongelijkheid slecht voor een samenleving?

Is ongelijkheid slecht voor een samenleving?

Delen:

Te veel ongelijkheid is slecht voor de maatschappij, maar complete gelijkheid is ook niet goed. Dat schrijven onderzoekers Oliver Hauser (Universiteit van Exeter) en Christian Hilbe (IST Austria) in een publicatie in Nature. Hauser en Hilbe zochten op basis van gedragsexperimenten en computermodellen uit in welke mate mensen met een verschillend inkomen bereid waren te investeren in gemeenschappelijk goed.

Ongelijkheidsspel

Tijdens het gedragsonderzoek speelden 436 proefpersonen per twee een spel waarbij ze elk een bepaald inkomen toegewezen kregen. Dat inkomen werd vermenigvuldigd met hun ‘productiviteit’. Het uiteindelijke bedrag kregen de spelers uitbetaald, plus een bonus die afhankelijk was van hoeveel beide spelers bijdroegen aan de gemeenschappelijke pot en gelijk onder de spelers verdeeld werd. Er waren vijf testcondities: 1) het inkomen en de productiviteit zijn hetzelfde voor beide spelers, 2) de productiviteit is hetzelfde maar het inkomen verschilt, 3) het inkomen verschilt maar de productiviteit is hetzelfde, 4) wie productiever is krijgt een hoger inkomen en 5) wie minder productief is krijgt een hoger inkomen.

Beetje ongelijkheid is goed

Uit hun onderzoek blijkt dat bij een heel ongelijk spel degenen met een hoger inkomen minder geneigd waren om hun aandeel te besteden aan de gemeenschappelijke pot. Dat verlaagde op zijn beurt de bereidheid van mensen met een laag inkomen om bij te dragen.

Volgens Hilbe wil dat echter niet zeggen dat ongelijkheid inherent slecht is. Wanneer personen verschillen in hun productiviteit, door verschillen in ervaring of vaardigheden, zorgt een beetje ongelijkheid in inkomen ervoor dat iedereen toch een gelijkwaardige bijdrage levert. ‘Met een beetje ongelijkheid hebben beide partijen genoeg invloed om ieder verantwoordelijk te houden voor zijn bijdrage.  Maar eenmaal de kloof te groot wordt, verliezen de spelers hun invloed over elkaar en is de armere onderworpen aan de wil van de rijkere. Geen van beide vindt nog de motivatie om samen te werken’, legt Hilbe uit.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven