Ook wij hebben een kompas in ons lichaam

Ook wij hebben een kompas in ons lichaam

Delen:

De laatste jaren is er veel onderzoek gedaan naar de precieze werking van het kompas bij vogels. Die voelen immers zeer nauwkeurig veranderingen in de richting het aardmagnetisch veld. De veldlijnen lopen van de (magnetische) noord- naar de zuidpool. Door die variaties tijdens hun vlucht op te pikken, kunnen vogels de juiste koers vinden tijdens de trek.

Vogels zijn niet de enige dieren met deze zogenaamde ‘magnetoceptie’. De eigenschap is – weliswaar in minder sterke mate – ook teruggevonden bij bijen, vleermuizen, zeeschildpadden, salamanders en dolfijnen. Zelfs van koeien wordt vermoed dat ze gevoelig zijn voor het aardmagnetisch veld, getuige hun niet-willekeurige positie in de wei. Alleen ontbreekt voor die laatste groep dieren afdoende wetenschappelijk bewijs.

Nu komt een groep Amerikaanse en Japanse neurologen¹ echter met een bijzondere claim. Volgens hen beschikken ook wij mensen over magnetoceptie. Bij een groep vrijwilligers zagen de onderzoekers tijdens een hersenscan dat veranderingen in het lokale (lichte) magnetisch veld variaties veroorzaakten in de hersenactiviteit. Sterker, deze activiteit speelde zich af in de gebieden die we verbinden met zintuiglijke waarneming zoals zien, horen en voelen.

De wetenschappers ontwaarden zelfs een zekere oplijning met de veldlijnen in het noordelijk halfrond (zowel de VS als Japan liggen boven de evenaar). De vraag is nu in welke mate mensen zich ‘bewust’ zijn van het effect van het veranderende magnetische veld tijdens bijvoorbeeld verre verplaatsingen.

Noten

  1. Shin Shimojo, University of Tokyo, Japan in eNeuro

Delen:

In elke klasgroep van twintig leerlingen heeft gemiddeld één jongere een overleden moeder of vader. Het verlies van een ouder kan tijdens de adolescentie, een periode van identiteitsontwikkeling en groeiende zelfstandigheid, een grote impact hebben op het welzijn, de relaties en de identiteitsvorming van jongeren.

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven