Op zoek naar een eerdere diagnose van autisme

Op zoek naar een eerdere diagnose van autisme

Delen:

Gemiddeld krijgen kinderen met autisme hun diagnose wanneer ze tussen drie en vijf jaar oud zijn. Maar een eerdere diagnose zou ervoor kunnen zorgen dat ze sneller een passende begeleiding krijgen. Kloe Fico van het Baby & Child Research Center aan de Radboud Universiteit in Nijmegen besloot op zoek te gaan naar aanwijzingen die daaraan zouden kunnen bijdragen.

Uit eerder onderzoek was al gebleken dat mensen met autisme gezichten anders waarnemen dan neurotypische personen en dat hun brein anders reageert op gezichten. Daarom besloot Fico de resultaten te combineren van alle eerdere studies die hebben onderzocht hoe de hersenen van kinderen van 6 tot 24 maanden reageren op gezichten.

Omdat kinderen van deze leeftijd nog geen diagnose van autisme hebben gekregen, werden in deze onderzoeken twee groepen vergeleken: kinderen met een verhoogde kans op autisme die bijvoorbeeld een broer of zus met autisme hadden, en kinderen met een gemiddelde kans op autisme.

Op het eerste gezicht vond Fico geen verschil in de hersenreactie van beide groepen. Maar toen ze alleen naar kinderen keek die later de diagnose van autisme kregen, stootte ze op een subtiel verschil in hun hersenreactie. Deze kinderen verwerkten gezichten op jonge leeftijd anders dan kinderen met een gemiddelde kans op autisme.

Volgens Fico is haar vondst belangrijk, ook al kunnen deze hersenreacties nog niet worden gebruikt om te voorspellen welke baby later een diagnose van autisme krijgt. ‘Om de diagnose eerder te kunnen stellen is er nog een lange weg te gaan’, vertelt ze. ‘Er zijn daarvoor meer onderzoeken nodig die kinderen langere tijd opvolgen. En wellicht zal ook extra informatie over hun genetische aanleg en gedrag noodzakelijk zijn.’ Dit was alvast een stap in de goede richting.

Delen:

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven