Op zoek naar een eerdere diagnose van autisme

Op zoek naar een eerdere diagnose van autisme

Delen:

Gemiddeld krijgen kinderen met autisme hun diagnose wanneer ze tussen drie en vijf jaar oud zijn. Maar een eerdere diagnose zou ervoor kunnen zorgen dat ze sneller een passende begeleiding krijgen. Kloe Fico van het Baby & Child Research Center aan de Radboud Universiteit in Nijmegen besloot op zoek te gaan naar aanwijzingen die daaraan zouden kunnen bijdragen.

Uit eerder onderzoek was al gebleken dat mensen met autisme gezichten anders waarnemen dan neurotypische personen en dat hun brein anders reageert op gezichten. Daarom besloot Fico de resultaten te combineren van alle eerdere studies die hebben onderzocht hoe de hersenen van kinderen van 6 tot 24 maanden reageren op gezichten.

Omdat kinderen van deze leeftijd nog geen diagnose van autisme hebben gekregen, werden in deze onderzoeken twee groepen vergeleken: kinderen met een verhoogde kans op autisme die bijvoorbeeld een broer of zus met autisme hadden, en kinderen met een gemiddelde kans op autisme.

Op het eerste gezicht vond Fico geen verschil in de hersenreactie van beide groepen. Maar toen ze alleen naar kinderen keek die later de diagnose van autisme kregen, stootte ze op een subtiel verschil in hun hersenreactie. Deze kinderen verwerkten gezichten op jonge leeftijd anders dan kinderen met een gemiddelde kans op autisme.

Volgens Fico is haar vondst belangrijk, ook al kunnen deze hersenreacties nog niet worden gebruikt om te voorspellen welke baby later een diagnose van autisme krijgt. ‘Om de diagnose eerder te kunnen stellen is er nog een lange weg te gaan’, vertelt ze. ‘Er zijn daarvoor meer onderzoeken nodig die kinderen langere tijd opvolgen. En wellicht zal ook extra informatie over hun genetische aanleg en gedrag noodzakelijk zijn.’ Dit was alvast een stap in de goede richting.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven