Plastic deeltjes komen via je neus in de hersenen terecht

Plastic deeltjes komen via je neus in de hersenen terecht

Delen:

Een nieuwe studie¹ toont aan dat microplastics onze hersenen kunnen bereiken. Onderzoekers aan de Universiteit van São Paulo analyseerden de reukkolf van vijftien overledenen. De reukkolf, of bulbus olfactorius, is het deeltje in onze hersenen dat instaat voor de reukzin. In het weefsel van die reukkolven vonden ze verschillende soorten microplastics.

Van de vijftien overledenen die in de studie werden onderzocht, vonden de onderzoekers bij acht van hen microplastics in de reukkolf terug. ‘De reukkolf is een rechtstreekse verbinding tussen de buitenwereld en het centrale zenuwstelsel’, legt professor Sebastiaan Engelborghs uit. Hij is diensthoofd neurologie in het Universitair Ziekenhuis Brussel en hoogleraar neurologie en neurowetenschappen (VUB en UAntwerpen). 'Bepaalde vormen van luchtvervuiling of zware metalen, die eerder al teruggevonden werden in het brein, hebben vermoedelijk ook de reukkolf als toegangspoort gebruikt.’

De reukkolf, of bulbus olfactorius, is het deeltje in onze hersenen dat instaat voor de reukzin. Credit: Wikimedia

Niet afbreekbaar

Deze publicatie is de eerste die de aandacht vestigt op microplastics in het menselijk brein. In verschillende andere organen, zoals de longen en de lever, werden al eerder microplastics waargenomen. De meest gevonden soort microplastic in dit onderzoek was polypropeen, een veelgebruikte kunststof voor verpakkingen en in de meubelindustrie. Ook nylon, terug te vinden in allerlei soorten textiel, kon de reukkolf bereiken.

Mogelijk leiden de plastics tot neurodegeneratie, waarbij hersen- en steuncellen afsterven. Steuncellen ondersteunen de werking van onze hersenen en verzetten zich onder meer tegen schadelijke indringers in het brein. ‘Wellicht proberen onze steuncellen ook microplastics op te ruimen, maar slagen ze daar niet voldoende in. Microplastics zijn immers niet biologisch afbreekbaar’, aldus Engelborghs.

'Uiteraard horen vervuilende stoffen niet thuis in ons brein. In welke mate de aanwezigheid van microplastics echter slecht zijn voor de hersenen, is nog niet bekend. Uit eerder onderzoek weten we dat luchtvervuiling het risico op dementie verhoogt. Misschien doen microplastics dat dus ook.’

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven