Schimmelsensoren begeleiden robots

  • 23 december 2024
Schimmelsensoren begeleiden robots

Delen:

De wortelachtige myceliumdraden van oesterzwammen genereren spanningspieken wanneer ze beschenen worden met ultraviolet licht. In een experiment voor Science Robotics gebruikten onderzoekers dit proces om schimmelstengels, gekweekt in een petrischaaltje, via aangesloten elektroden de motoren van robots te laten activeren.

Schimmels zijn goedkoop te onderhouden en blinken uit in het detecteren van subtiele verschuivingen – niet alleen in licht, maar ook in voedingsstoffen en gassen zoals koolstofdioxide en ammoniak, zegt hoofdauteur Robert F. Shepherd, ingenieur aan de Cornell University. Shepherd droomt van agrarische toepassingen voor bots op basis van schimmels: machines die rijp fruit oogsten of stikstof toevoegen aan droge grond. Zijn team begon met lichtdetectie voor een eenvoudiger experiment.

Het omzetten van een signaal in beweging voor de rollende en stervormige robots bracht zijn eigen uitdagingen met zich mee. Naast hun elektrische reactie op licht produceren schimmels een basisstroom als ze suiker verteren; voor het onderzoek experimenteerde hoofdauteur Anand Kumar Mishra met zowel het minimaliseren als het benutten van deze extra informatie. In het laatste geval reageerden de robots op alle signalen, maar bewogen ze sneller op de signalen die door uv-licht werden veroorzaakt en die groter waren. Mishra stelt zich voor dat dit model handig kan zijn voor robots die moeten stoppen, vertragen of van richting veranderen als reactie op stikstofarme plekken in landbouwvelden. In de toekomst hopen ze schimmels te kweken in hun robots zodat de apparaten licht of chemicaliën uit elke richting kunnen waarnemen. Als ze op een bepaalde manier worden bedraad, zouden de robots ook lokaal op deze stimuli kunnen reageren: fruitplukkers die worden aangestuurd door schimmels zouden meerdere armen kunnen uitstrekken naar de locaties van rijpe perziken. De wetenschappers zullen ook de levensduur van de schimmelranken onderzoeken.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven