Waarom trekken we ons terug als we ziek zijn?

Waarom trekken we ons terug als we ziek zijn?

Delen:

Ontstekingsstoffen die vrijkomen tijdens een infectie blijken in te werken op een hersengebied dat sociale interacties aanstuurt. Zo zetten ze een reflex tot afzondering in gang.

Zodra de neus begint te lopen en de hoofdpijn opkomt, kruipen we het liefst onder de dekens en zien we niemand. Vermoeidheid speelt daarbij zeker een rol, maar dat verklaart niet alles. Die sociale terugtrekking wordt actief gereguleerd door de hersenen, zo tonen onderzoekers van het Massachusetts Institute of Technology aan. Volgens hen veranderen ontstekingsstoffen die bij een infectie worden aangemaakt de werking van specifieke hersengebieden die ons sociale gedrag sturen.

Neurobioloog Liu Yang en zijn team bootsten bij muizen de effecten van een bacteriële infectie na door hen een bepaalde stof toe te dienen. De dieren begonnen vervolgens afstand te houden van hun soortgenoten, net zoals mensen doen wanneer ze ziek zijn. De onderzoekers vermoedden dat cytokinen, signaalmoleculen die het immuunsysteem bij een infectie vrijgeeft, aan de basis liggen van dat sociale terugtrekgedrag. Om die hypothese te testen, injecteerden ze muizen met verschillende cytokinen. Eén daarvan sprong eruit: IL-1β veroorzaakte een duidelijke neiging tot afzondering.

Isolatiereflex

Wat gebeurt er dan precies in de hersenen? IL-1β bindt zich aan neuronen in de dorsale raphe-kern, een sleutelgebied dat betrokken is bij de regulatie van sociale interacties. Door deze neuronen te activeren, zet de molecule als het ware een isolatiereflex in gang.

Dat effect werd verder bevestigd toen de onderzoekers dezelfde neuronen rechtstreeks activeerden via genetische manipulatie. De muizen trokken zich prompt terug in een hoek, weg van hun soortgenoten. Wanneer de biologen die neuronen daarentegen uitschakelden, begaven de dieren zich opnieuw onder de groep, zelfs wanneer ze ziek waren.

Je mag je dorsale raphe-kern dus gerust bedanken wanneer je je bij ziekte het liefst onder de dekens verstopt. Die reflex helpt waarschijnlijk om de verspreiding van virussen binnen het gezin, en daarbuiten, te beperken.

Dit artikel verscheen eerder in Cerveau&Psycho. Vertaling: Robin Hanssens.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven