Waarom twee mensen zich dezelfde gebeurtenis anders herinneren

Waarom twee mensen zich dezelfde gebeurtenis anders herinneren

Delen:

Volgens nieuw onderzoek hoeft het antwoord niet te zijn dat één van beide zich vergist. Zelfs wanneer mensen exact hetzelfde meemaken, kan hun brein er een andere herinnering van maken. De manier waarop we een gebeurtenis ervaren, en vooral hoeveel controle we daarbij denken te hebben, blijkt daarbij een belangrijke rol te spelen. Was je een actieve beslissers of eerder een passieve volger?

Persoonlijker

Psychologen gingen er lange tijd van uit dat controle vooral leidt tot een sterker geheugen. Zelf keuzes maken zou de aandacht verhogen en meer hersengebieden activeren, waardoor gebeurtenissen beter worden opgeslagen. Maar een studie in Nature Communications schetst een genuanceerder beeld. Controle zorgt er niet noodzakelijk voor dat we méér onthouden. Wel lijkt ze onze herinneringen persoonlijker te maken.

Voor hun experiment lieten onderzoekers 324 proefpersonen een interactief digitaal verhaal lezen. Een beetje zoals een klassiek ‘kies-je-eigen-avontuur’-boek. Dat is een boek waarbij jij als lezer keuzes maakt die bepalen hoe het verhaal verdergaat. In plaats van het boek van begin tot eind te lezen, spring je naar verschillende pagina's afhankelijk van je beslissingen. De deelnemers werden verdeeld in drie groepen. De eerste groep mocht zelf keuzes maken op cruciale momenten. De tweede groep kreeg wel opties, maar zag dat hun keuzes soms werden genegeerd. En derde groep had helemaal geen inspraak en volgde enkel instructies.

Bij deelnemers die zelf keuzes mochten maken, waren de herinneringen veel individueler

Daarnaast bouwden de onderzoekers een psychologische truc in. De zogenaamde keuzes die de deelnemers kregen voorgeschoteld, leidden in werkelijkheid allemaal naar exact dezelfde volgende pagina’s. Iedereen las dus exact hetzelfde verhaal. Alleen het gevoel van controle verschilde. Na afloop moesten de proefpersonen het verhaal zo gedetailleerd mogelijk reconstrueren. Daarnaast zetten de onderzoekers AI-modellen in om de ‘meest logische herinneringen’ te identificeren.

Wie zelf keuzes had gemaakt, bleek niet méér details te onthouden dan wie het verhaal passief had gevolgd. Wat wel veranderde, was wat ze onthielden.

Alledaagse discussies

De herinneringen van passieve deelnemers leken sterk op elkaar. Ze beschreven vaak dezelfde scènes, gebeurtenissen en details. Bij deelnemers die zelf keuzes mochten maken, waren de herinneringen veel individueler. Hun keuzes weken af van het standaard interpretatiekader dat door de AI-modellen was vastgesteld.

Een verklaring voor die meer individuele herinneringen ligt volgens de onderzoekers bij persoonlijke betrokkenheid. Wanneer mensen zelf keuzes maken, bekijken ze een ervaring vanuit hun eigen voorkeuren en ervaringen. Daardoor krijgt dezelfde gebeurtenis voor iedereen een iets andere betekenis en kunnen herinneringen meer van elkaar verschillen. Wie vooral passief volgt, verwerkt informatie neutraler. Op die manier kunnen twee mensen oprecht overtuigd zijn dat ze zich dezelfde gebeurtenis correct herinneren, terwijl hun versies toch uiteenlopen.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven