Waarom we moeilijker gezichten van personen met een andere huidskleur herkennen

Waarom we moeilijker gezichten van personen met een andere huidskleur herkennen

Delen:

Blanke proefpersonen vinden gezichten met een donkere huidskleur sneller op elkaar lijken dan blanke gezichten. Mogelijk komt dat door verschillen in hersenactiviteit, zo ontdekten Amerikaanse psychologen van de University of California.

Dat we het makkelijker vinden om gezichten van de eigen huidskleur van elkaar te onderscheiden dan gezichten met een andere huidskleur was al langer bekend. Het werkt discriminatie en stereotypering in de hand. Het kan onder meer problemen opleveren als een ooggetuige een dader moet aanwijzen. Tot nog toe was er weinig bekend over het neurologische mechanisme achter die vooringesteldheid van de hersenen.

De psychologen legden twintig blanke proefpersonen onder een MRI-scanner. Ze lieten hen gezichten zien met verschillende huidskleuren. De vrijwilligers moesten de gezichten op gelijkheden beoordelen. Terwijl ze dat deden, bestudeerden de onderzoekers onder meer de visuele cortex, het hersengebied dat visuele informatie verwerkt. Ze analyseerden ook de zogenoemde fusiform face area (FFA). Dat gebied speelt een belangrijke rol in het herkennen van gezichten.

Uit de experimenten bleek telkens weer dat de deelnemers de gezichten met een donkere huidskleur meer op elkaar vonden lijken dat de blanke gezichten. De hersenscans van de proefpersonen lieten zien dat de FFA en delen van de visuele cortex actiever waren tijdens het bekijken van de blanke gezichten dan tijdens het zien van de gezichten met een donkere huidskleur.

Volgens de wetenschappers lijkt het erop dat hersencellen beter gefinetuned zijn om gezichten van de eigen huidskleur te onderscheiden dan gezichten met een andere huidskleur. Dat neurologisch afstemmen gebeurt al in een vroeg stadium van het verwerken van de visuele informatie. Pas later gaan hersengebieden betrokken bij bijvoorbeeld leren, geheugen en aandacht met de informatie aan de slag.

De bevindingen zijn gepubliceerd in het vakblad Proceedings of the National Academy of Sciences.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven