Wat we van papegaaien kunnen leren over zelfbeheersing

  • 2 februari 2022
Wat we van papegaaien kunnen leren over zelfbeheersing

Delen:

Vele experimenten tonen aan dat zelfbeheersing een belangrijke vaardigheid is. Mensen die dit vermogen tijdens hun kinderjaren beter ontwikkelen, zijn meestal succesvoller in hun latere leven. Ook bij dieren is zelfbeheersing zeer nuttig in heel wat situaties, vooral binnen complex georganiseerde groepen.  Een dier heeft er vaak baat bij om niet zijn hele voorraad voedsel op te eten maar een deel over te laten voor een soortgenoot. Zo zal het in de toekomst op een wederdienst kunnen rekenen. Maar hoe leren dieren om zichzelf te beheersen? Om daarachter te komen, bestudeerden Désirée Brucks van het Max Planck-Instituut voor ornithologie en haar collega's de zelfbeheersing van papegaaien.

De wetenschappers testten de zelfbeheersing van verschillende soorten papegaaien door te onderzoeken hoe de vogels omgaan met het krijgen van een uitgestelde beloning. In het experiment kregen ze voedsel aangeboden via een ronddraaiend dienblad. Als de dieren het voedsel pakten, stopte het dienblad met draaien. Als zij erin slaagden de verleiding te weerstaan en een bepaalde tijd te wachten, bleef het dienblad ronddraaien tot er iets lekkerder werd aangeboden. De wachttijd werd opgedreven met elke proef.

Alle papegaaien bleken in staat om te wachten. Afhankelijk van de soort wachtten ze gemiddeld 8,3 tot 29,4. De grijze roodstaartpapegaaien staken er met kop en schouders bovenuit. Zij onderscheiden zich van de anderen door een relatief grotere hersenomvang en door hun grotere, complexe sociale groepen. Deze twee factoren spelen dus waarschijnlijk een rol bij de verwerving van enige vorm van zelfbeheersing.

Afleiding

Ook binnen eenzelfde soort varieerden de vaardigheden enorm. De kampioen die alle proeven aankon, kon wel tot vijftig seconden wachten. Hun geheim? De geduldigste dieren deden iets anders dan enkel wachten (ijsberen in de kooi, bijten in de tafel, enz.). Ze richtten zich op iets anders dan het beschikbare voedsel en lieten zich er minder snel door verleiden. Hoogstwaarschijnlijk is dat dus ook een van de factoren die zelfbeheersing bevorderen. Dit verband werd eerder al aangetoond bij honden, chimpansees en zelfs bij jonge kinderen.

Dus als je weer de neiging hebt om die ene chocoladereep in de kast op te peuzelen, denk dan even aan de papegaai. Nee, knabbel niet aan de tafel maar ga iets anders doen: wandel, lees een boek of zet een film op!

Dit artikel verscheen eerder in Cerveau&Psycho. Vertaling: Isabelle De Schepper.

Delen:

Een tot nu toe onbekend dopaminecircuit tussen de darmen en het brein blijkt smaakvoorkeuren mee te vormen. Speelt dit mechanisme ook een rol bij obesitas?

Wat als jij je lief niet uit vrije wil gekozen hebt? Of je ontbijt, je job, zelfs je mening? We voelen ons vrije beslissers, maar wat als die keuzes al grotendeels vastliggen door wie we zijn en wat we hebben meegemaakt? Filosoof Farah Focquaert (UGent) zet ons aan het denken over vrije wil en over hoe vrij onze keuzes echt zijn.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Een gezonde relatie met technologie ontstaat niet van de ene op de andere dag

We worden allemaal ouder. Maar wat als je ouder wordt in gevangenschap? Om dat te onderzoeken gaf ik zeven mannen in de gevangenis een wegwerpcamera. Wat ze op de gevoelige plaat legden, bleek allesbehalve een zwart-witverhaal.

Bijna iedereen doet het wel eens: praten met een chatbot over hoe je je voelt. Als je eenzaam bent, als je stress hebt, als je piekert over de toekomst. En dat helpt, vinden vele gebruikers. Maar schuilt er ook geen risico in als je in een chatbot een soort psycholoog ziet? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Tom Van Daele (Thomas More Hogeschool).

Een stukje chocolade bij de koffie, pralines als cadeau of troost zoeken in een chocoladereep: chocolade is voor velen meer dan zomaar iets lekkers. Maar waarom zijn we er zo dol op?

Na twee biertjes zijn we minder geneigd om iemand in nood te helpen.

‘Niet om de heftige problematiek heen draaien.’ Dat leerde klinisch psycholoog Iva Bicanic. Begin jaren negentig volgde Bicanic colleges bij Lamers-Winkelman, bijzonder hoogleraar Preventie en Hulpverlening inzake Kindermishandeling. ‘Ik wist direct: over de gevolgen van seksueel misbruik wil ik alles weten. Dit wordt mijn onderwerp.’

The Lost Highway, The Fly of The Lobster … voor liefhebbers van het genre zijn er bijzonder veel intrigerende, ongemakkelijke films te bekijken. Maar wat is de aantrekkingskracht van dat ongemak?

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven