We blijven tongzoenen, ook na corona

We blijven tongzoenen, ook na corona

Delen:

Dat leid ik toch af uit een internationaal onderzoek naar de kus- en knuffelcultuur in dertien landen. Psychologen besluiten daarin dat inwoners van landen waar meer infectieziektes voorkomen niet minder kussen en knuffelen dan in landen met een lager historisch besmettingsrisico.

Ik sleur mijn conclusie hier door een heel korte bocht, want de studie dateert van april 2019, vóór corona dus. Misschien heeft het virus dat alles veranderde ook ons knuffelcontact veranderd. Maar laten wij, huidhongerigen, hoop putten uit de vaststelling dat mensen die vaker met infectieziektes te maken krijgen niet levenslang anderhalvemeteren, ellebogen schudden en virtueel kussen.

De studie waarnaar ik verwijs, gepubliceerd in Scientific Reports, focuste trouwens op een andere conclusie dan ik. De onderzoekers vonden een duidelijk verband tussen inkomen en kuscultuur. Inwoners van landen met een grotere financiële ongelijkheid tussen burgers kussen vaker. Volgens de onderzoekers heeft dat evolutionaire wortels: waar je meer afhankelijk bent van een partner, heb je meer nood aan bevestiging van de relatie. Kussen en knuffelen zijn bijna universele uitingen van die bevestiging.

Zal de coronacrisis ook bij ons tot meer passie in de slaapkamers leiden?

De onderzoekers vroegen aan de meer dan tweeduizend deelnemers van de studie ook wat volgens hen een perfecte kus is. De invulling verschilt ten eerste individueel. Wie in een langdurige relatie zit, hecht meer belang aan een verfijnde, liefdevolle techniek dan jonge tortelduiven. Vrouwen zijn veeleisender dan mannen. En aantrekkelijke mensen kussen naar eigen zeggen vaker, achten zich er beter in en zijn ook meer tevreden van de kus- en knuffelprestaties van hun partner.

Daarnaast verschilt de definitie van een perfecte kus per maatschappij. In landen met een hogere inkomensongelijkheid is het (romantische) gevoel belangrijk, terwijl in landen waar veel infectieziektes voorkomen de (seksuele) opwinding van een kus primeert. Het is afwachten of de coronacrisis ook bij ons tot meer passie in de slaapkamers zal leiden.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven