Wie is de mysterieuze ‘voorleeskabouter’ in ons hoofd?

Wie is de mysterieuze ‘voorleeskabouter’ in ons hoofd?

Delen:

Hoor je in je hoofd iemand voorlezen terwijl je ogen over deze tekst glijden? Luister je dan naar je eigen stem of die van een (anonieme of bekende) verteller? Of hoor je helemaal niets? De kans is groot dat je die laatste optie vreemd vindt. Heel weinig mensen zien woorden meteen in hun betekenis. De meeste lezers luisteren in stilte naar een voorleesstem in hun hoofd, al kan de aard van de denkbeeldige voorleespartner sterk verschillen en zelfs spontaan veranderen. Sommige mensen horen zichzelf, andere horen de stem van de persoon die de tekst heeft geschreven, nog andere horen nu eens een man en dan eens een vrouw, en heel gek wordt het wanneer je tijdens het lezen van een dialoog in je hoofd wisselt tussen de stemmen van de verschillende sprekers.

Volgens wetenschappers van de University of New York in de Verenigde Staten heeft de ‘innerlijke voorleespartner’ te weinig aandacht gekregen in wetenschappelijk onderzoek. Meer nog, ze beweren dat zij de enige twee wetenschappelijke onderzoeken naar de innerlijke voorleesstem hebben gevoerd.

Direct betekenis ‘zien’

In een eerste onderzoek bestudeerden ze getuigenissen op internetfora over de mysterieuze voorleeskabouter in ons hoofd. In een vervolgonderzoek spraken ze gericht met 570 vrijwilligers. Tachtig procent van hen gaf aan meestal een innerlijke stem te horen tijdens het lezen. De resterende twintig procent begrijpt naar eigen zeggen woorden zonder een innerlijke stem te horen. Zij lezen niet aan zichzelf voor, maar ‘zien’ meteen de betekenis. Van de lezers die wel naar een innerlijke stem luisteren, zegt twintig procent dat ze hun innerlijke stem kunnen activeren of dempen tijdens het lezen. Bijna driekwart kan aspecten van de innerlijke stem controleren, zoals wisselen naar een ander personage of het volume aanpassen. Ben je dat nu ook aan het uittesten?

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven