3D-geprinte vezels kunnen peesletsel sneller herstellen

3D-geprinte vezels kunnen peesletsel sneller herstellen

Delen:

Het scorebord toont 20 tegen 19. De tegenstander onderschept de rugbybal en stormt richting de eindlijn. Met nog maar een aantal minuten te gaan moet verdediger Michiel hier een stokje voorsteken. Helemaal uitgestrekt grijpt hij nog juist het truitje. Meteen voelt hij het: zijn wijsvinger plooit verkeerd en zijn pees knapt als een elastiek. Eens aangekomen op spoed brengen de verpleegkundige hem naar de operatiekamer. De chirurg zucht: ‘Deze ingreep is als zoeken van de juiste sliert in een bord spaghetti’. Voor de komende 3 tot 6 maanden zullen alledaagse taken moeizaam gaan voor Michiel. Door de omvang van de ingreep, is de kans op complicaties zoals ontstekingen en infecties ook groot. Als dat gebeurt, vertraagt de revalidatie en is soms zelfs een nieuwe operatie nodig.

Daarom werkt ons team aan een oplossing om ervoor te zorgen dat Michiel sneller terug tussen de ‘yard-lines’ zal staan. Ik ontwikkel een buisvormige structuur van vezels die de chirurg over de beschadigde delen van de pees kan schuiven. Hiervoor maak ik gebruik van 3D-printers. 3D-printers zijn niet nieuw en we zien hun toepassingen al terugkomen in prototypes, gereedschap of decoratie. Steeds vaker vinden ze ook toepassingen in de biomedische wereld. We kunnen de veelgebruikte kunststoffen niet zomaar in het lichaam brengen, aangezien deze niet afbreekbaar en toxisch zijn. Als biochemische onderzoeker ontwikkel ik hiervoor vernieuwende kunststoffen die geleidelijk aan ook afbreken in het lichaam en niet toxisch zijn.

Eigenlijk misleiden we het lichaam een beetje: we printen vezels die lijken op de structuur van een echte pees, zodat het lichaam niet door heeft dat we er iets aan toevoegen

Het lichaam als inspiratie

Wanneer vreemde materialen in het lichaam terechtkomen, kan het immuunsysteem daarop reageren. Om deze kans te verkleinen, focussen we op drie aspecten: de kunststof, het design en de ondersteuning van het genezingsproces. Voor elk van deze halen we inspiratie uit het menselijk lichaam. De kunststof vezels moeten afbreekbaar zijn door water en enzymen, zodat er geen tweede operatie nodig is om de kunststof te verwijderen. Tegelijk moet het materiaal hierbij sterk genoeg zijn om de volledige herstelling van de pees te ondersteunen, ongeveer twaalf weken. De structuur bestaat uit twee lagen, elk met een specifieke vezelrichting. De vezels van de binnenlaag zijn parallel aan de collageenvezels in de pees. Dit zorgt ervoor dat de cellen van de pees in een gelijkaardige omgeving terecht komen. De buitenlaag heeft een willekeurige vezelrichting, vergelijkbaar met het weefsel rondom de pees. Als kers op de taart voegen we ook kleine nanodeeltjes met ontstekingsremmers en antibiotica toe. Bij een mogelijke infectie of ontsteking breken enzymen in het lichaam die deeltjes af, waarna de medicijnen gecontroleerd vrijkomen.

De tube wordt zelf opgebouwd uit een dubbele laag vezels gemaakt van kunststof: een laag kleine vezels aan de buitenkant – hier bovenaan in beeld te zien – een laag met grotere daaronder.

Van labo naar operatiekamer

Ik geniet van dit onderzoek omdat het veelzijdig is. Het brengt chemische, biologische en medische expertise bijeen. De samenwerking met biologen en chirurgen is noodzakelijk om onze oplossing naar de operatiekamer te krijgen. Biologen plaatsen cellen op de structuur om te onderzoeken hoe het materiaal zich gedraagt tijdens de genezing. Daarnaast zijn we ook van plan om mechanische testen uit te voeren op ingevroren menselijke donorpezen. We simuleren een peesletsel door het met een mes in het midden te snijden. Hierna zal een chirurg van UZ Leuven onze structuur over de beschadigde uiteinden van de pees schuiven en weer aan elkaar naaien. Hierdoor kunnen we nagaan of de stevigheid van de tube ook voldoende is. Als afsluiter van ons onderzoek is het ook de bedoeling dat we de tube op proefdieren testen. Als de testen succesvol blijken, kan de techniek in de toekomst patiënten sneller opnieuw hun vingers laten gebruiken. We schatten in dat deze tube na tien jaar beschikbaar zou zijn in de operatiekamer.

Voor patiënten zoals Michiel betekent een peesletsel maanden revalidatie, frustratie en onzekerheid. Als onze 3D-geprinte tube daarin het verschil kan maken, winnen niet alleen chirurgen kostbare tijd in de operatiekamer, maar krijgen patiënten ook sneller hun dagelijkse leven terug. Of Michiel ooit nog dezelfde actie zal maken, weten we niet. Maar hopelijk kan hij binnenkort opnieuw zonder nadenken zijn veters strikken, een koffietas optillen of een rugbybal stevig vastgrijpen. Misschien begint Michiels comeback dan niet op het veld of in de fitnesszaal, maar laag per laag in een 3D-printer in Leuven.

Delen:

Muizen die eerder met een spoelworm werden geïnfecteerd, reageren minder heftig op een gevaarlijk griepvirus. Wat kunnen we daaruit leren?

Van een eenvoudig prikje tot een heuse operatie: doneren kan op meer manieren dan je denkt. Maar wat kan je eigenlijk allemaal afstaan, en hoe gaat dat in zijn werk?

Een doktersafspraak inplannen, je medisch dossier inkijken, of die onverklaarbare hoestsymptomen eens opzoeken: we beheren onze eigen gezondheidszorg steeds meer online. Toch als je daar de middelen, digitale en taalvaardigheden toe hebt. Want wat als die digitalisering net een muur vormt tussen jou en je hulpverlener?

De boevengildes zitten nooit stil, maar de mensen die jacht op hen maken gelukkig ook niet. De forensische wetenschap maakt overuren en komt onder meer met celisolerende lasers, eiwitidentificatie en de bestudering van genen die pas na de dood actief worden. Zo komen verkrachters en moordenaars steeds vaker van een koude kermis thuis.

In een bloedstaal zitten miljoenen cellen, elk met hun eigen kenmerken en functie. Door met behulp van licht al die cellen één voor één te analyseren, kunnen we patronen ontdekken die artsen helpen om ziektes sneller en beter te herkennen.

Ben jij altijd rond dezelfde periode verkouden, of heb je vooral last van je neus na het maaien van je gazon? Christine Breynaert, allergoloog aan KU Leuven, legt uit hoe je het verschil kan herkennen tussen een verkoudheid en een allergie.

Dit is een artikel van: Universiteit van Vlaanderen

Sinds 12 augustus is de samenstelling van je beker afhaalkoffie veranderd. Sinds die dag trad namelijk een Europees verbod op pfas in voedselverpakkingen in werking voor afhaalbakjes, koffiebekers en andere materialen die met voedsel in contact komen.

Volgens het Departement Zorg heeft een besmetting met het westnijlvirus in Vlaanderen het leven gekost aan twee mensen. Het gaat om personen die behoorden tot een risicogroep voor een ernstig ziekteverloop. Wat moet u weten over deze door muggen overgedragen ziekte?

Dit is een artikel van: Scientific American

Onderzoekers van de TU Delft bootsen de unieke verbinding tussen botten en pezen in het menselijk lichaam nauwkeurig na.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven