Baby’s gebruiken hun immuunsysteem anders dan volwassenen, maar niet minder goed

Baby’s gebruiken hun immuunsysteem anders dan volwassenen, maar niet minder goed

Delen:

T-cellen zijn de witte bloedcellen die ons beschermen tegen ziektes. Tot voor kort werd aangenomen dat de T-cellen van pasgeborenen een zwakkere versie waren van de T-cellen van volwassenen, omdat ze minder goed presteren bij taken als het herkennen van antigenen, het vormen van een immunologisch geheugen en het reageren op herhaalde infecties.

Deze overtuiging werd tijdens de covid-19 pandemie in twijfel getrokken door het schijnbare gebrek aan ziekte bij baby's. Daarom wilden Brian Rudd, universitair hoofddocent microbiologie en immunologie aan Cornell University, en zijn collega Andrew Grimson, hoogleraar moleculaire biologie en genetica, deze leeftijdsgerelateerde verschillen beter begrijpen. Ze ontdekten¹ dat pasgeborenen hun immuunsysteem anders gebruiken dan volwassenen, maar niet minder goed.

Terwijl T-cellen van volwassenen gebruikmaken van adaptieve immuniteit – het herkennen van specifieke ziektekiemen om ze later te bestrijden – worden de T- cellen van pasgeborenen geactiveerd door eiwitten die geassocieerd worden met aangeboren immuniteit – het deel van het immuunsysteem dat snelle maar niet-specifieke bescherming biedt tegen microben die het lichaam nog nooit is tegengekomen en waarvoor dus geen antigeenherkenning nodig is.

Verschillende functies

Volgens de onderzoekers weerspiegelen deze verschillen waarschijnlijk het soort functies die het meest nuttig zijn voor de gastheer in verschillende levensstadia. T-cellen van pasgeborenen kunnen wat de meeste T-cellen van volwassenen niet kunnen, meer bepaald reageren tijdens de allereerste stadia van een infectie en zich verdedigen tegen een grote verscheidenheid aan onbekende bacteriën, parasieten en virussen.

‘We weten dat T-cellen van pasgeborenen minder goed beschermen tegen herhaalde infecties met dezelfde ziekteverwekker dan T-cellen van volwassenen’, vertelt Rudd. ‘Maar T-cellen van pasgeborenen hebben juist een verbeterd vermogen om de gastheer te beschermen tegen vroege stadia van een eerste infectie. Het is dus niet mogelijk om te zeggen dat T-cellen van volwassenen beter zijn dan T-cellen van pasgeborenen of omgekeerd. Ze hebben gewoon verschillende functies.’

De resultaten helpen verduidelijken waarom volwassenen en baby's verschillend reageren op infecties en maken de weg vrij voor het sturen van het gedrag van T-cellen voor therapeutische toepassingen. De onderzoekers willen verder ook de neonatale T-cellen bestuderen die bij mensen blijven bestaan tot ze volwassen zijn en onderzoeken hoe veranderingen in de relatieve aantallen neonatale T-cellen bij volwassenen bijdragen aan de variatie in gevoeligheid voor infecties en de uitkomst van ziekte.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven