Capsules als alternatief voor vervelende insuline-injecties

Capsules als alternatief voor vervelende insuline-injecties

Delen:

Maagzuur is een bijtend product: het zorgt voor de afbraak van voedsel. Ook capsules van medicatie worden door het zuur verteerd, zodat ze hun werkende stof kunnen vrijgeven. Sommige medicijnen, vooral die met proteïnen, breken echter af nog voor ze de maag bereiken, waardoor hun stoffen niet in het bloed opgenomen worden. Dat is bijvoorbeeld bij insuline een probleem. Injecties zijn daarom de enige manier om het medicijn toe te dienen.

Een team¹ van ingenieurs en wetenschappers ontwikkelde een stervormige capsule die een vroegtijdige afbraak kan voorkomen. De capsule is namelijk gecoat met een polymeer dat sterker is dan de zuren in de slokdarm. Eenmaal in de maag aangekomen, opent de capsule zich en vouwt het drie ‘armen’ open die elk een lapje met micronaalden (1 mm) bevatten. Door de kracht waarmee de armen zich uitvouwen, penetreren de micronaalden de binnenlaag van de maag. Daar lossen ze op en komen de werkende stoffen van het medicijn vrij. De armen breken vervolgens in kleine stukjes af.

De capsules met drie 'armen' waarin de micronaalden zich bevinden. © MIT

Deze pil kan een einde maken aan de vaak pijnlijke injecties die onder andere patiënten met diabetes zichzelf dagelijks moeten inspuiten. Door haar grote oppervlakte is de maag de ideale plaats om medicatie toe te dienen: de stoffen komen sneller in het bloed terecht. Bovendien bevat het orgaan geen pijnreceptoren. Patiënten merken dus niets van de prikken van de micronaalden in de maagwand. De eerste tests op varkens en menselijk weefsel waren alvast veelbelovend. Naast het gebruik voor insuline zien de onderzoekers toepassingen voor andere medicatie op basis van proteïnen, zoals hormonen, enzymen en antilichamen. Ook RNA-bevattende injecties en vaccins behoren tot de mogelijkheden.

Noten

  1. Massachusetts Institute of Technology en Novo Nordisk in Nature Medicine

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven