Celinjecties voorkomen afstoting donororgaan

Celinjecties voorkomen afstoting donororgaan

Delen:

De transplantatie van een nier, lever of hart kan levens redden. Maar de keerzijde van de medaille is dat de ontvangers van zo’n donororgaan voor de rest van hun leven medicijnen moeten slikken om te voorkomen dat hun eigen immuunsysteem het vreemde orgaan afstoot. Omdat die medicijnen ernstige bijwerkingen hebben en ze patiënten onder andere vatbaarder maken voor infecties en kanker, zoeken wetenschappers al jaren naar manieren om het immuunsysteem ertoe aan te zetten de donororganen te aanvaarden.

Onderzoekers van de universiteit van Minnesota hebben nu wellicht een stap in de goede richting gezet. Ze ontwikkelden een methode waarbij de ontvanger van een donororgaan een week voor de operatie een infusie kreeg met behandelde cellen van de donor. Ze baseerden zich daarvoor op de manier waarop ons immuunsysteem leert om geen lichaamseigen cellen aan te vallen. Doorheen ons leven sterven cellen af door een proces dat apoptose wordt genoemd. De cellen worden afgezet in onze bloedstroom. Immuuncellen in de milt nemen die op en onthouden dat de moleculen van de cellen wijzen op lichaamseigen cellen waartegen het immuunsysteem niet moet optreden. Het is mogelijk dit proces na te bootsen door cellen te behandelen met een chemische stof die ECDI heet en apoptose in gang zet.

In de studie zadelden de onderzoekers vijf makaken op met diabetes type 1 door de insulineproducerende cellen in hun pancreas te vernietigen. Vervolgens gaven ze de dieren infusies met bloedcellen van de donor die ze hadden behandeld met ECDI. Een week later transplanteerden ze pancreascellen van een donor naar de dieren, waarna ze hen een nieuwe infusie met behandelde bloedcellen gaven. De dieren kregen drie weken lang anti-afstotingsmedicijnen. Maar ook toen de onderzoekers daarmee stopten, bleven de pancreascellen gezond en bleven ze insuline produceren.

Voorlopig lijkt de enige beperking van de methode dat ze alleen werkt voor organen van levende donoren, die bijvoorbeeld een nier of een stukje lever afstaan voor transplantatie. De ontvanger moet een week voor de operatie een infusie met cellen van die donor krijgen, en dat niet lukt als de donor al overleden is. Verder onderzoek moet uitwijzen of de techniek ook werkt bij mensen.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven