Chemo werkt slechter in de dagen na de eisprong

Chemo werkt slechter in de dagen na de eisprong

Delen:

Die impact van hormonen is gevonden bij muizen. Die hebben een hormonale cyclus die lijkt op de menstruatiecyclus van vrouwen. Een groep Vlaamse en Nederlandse onderzoekers stootte eigenlijk per toeval op hun ontdekking. ‘We waren het effect van chemo op borstkankercellen aan het bestuderen’, zegt Colinda Scheele (VIB – KU Leuven). ‘Maar de resultaten van onze experimenten schoten alle kanten uit. Tot onze grote frustratie.’ Toen opperde een van de onderzoekers dat de verschillen wel eens te maken zouden kunnen hebben met de cyclus van de muizen.

‘Dat bleek te kloppen’, zegt Scheele. ‘Toen we groepen muizen ofwel in de eerste helft van hun cyclus, of in de tweede helft, chemo gaven, zagen we dat de chemo bij die eerste groep beter werkte. De chemo zorgde voor meer celdood in de tumor. De tumor groeide ook trager in deze groep.’

De resultaten golden zowel voor hormoongevoelige borstkanker als voor niet-hormonale bostkanker. En het lijkt erop dat ze ook van toepassing zijn op mensen. Scheele en haar team bestudeerden gegevens van zestig vrouwen die de afgelopen vijftien jaar waren behandeld voor borstkanker. In hun bloed, dat bewaard was voor onderzoek, bepaalden ze hormoonwaarden om zo na te gaan in welke fase van hun cyclus de vrouwen waren bij hun eerste chemokuur. Bleek dat ook hier de chemo beter had gewerkt bij vrouwen die in de eerste fase van hun cyclus waren behandeld. Die eerste fase loopt vanaf de eerste menstruatiedag tot de dag van de eisprong en duurt gewoonlijk twee weken. Ook hier bleef het resultaat overeind, of het nu om een hormoongevoelige of niet-hormoongevoelige borstkanker ging.

Eerste behandeling

De onderzoekers zijn inmiddels met een nieuwe studie gestart, waarin ze bij honderden patiënten willen nagaan welke impact hun cyclus heeft op de effectiviteit van de chemotherapie. ‘Over een aantal jaar verwachten we de resultaten daarvan’, zegt Scheele. ‘Als ook hier onze hypothese wordt bevestigd, kan dit vrij snel iets betekenen in de praktijk. Er hoeft immers geen nieuw medicijn te worden ontwikkeld. Het gaat enkel om een aanpassing van de timing.’

Het gaat overigens alleen over de eerste chemobehandeling. Chemotherapie verstoort de hormoonhuishouding van vrouwen, waardoor de meesten daarna geen menstruatiecyclus meer hebben. Scheele: ‘De gevoeligheid voor chemo blijft voor de rest van de behandeling hetzelfde als die eerste keer.’ Tenminste, dat was te zien bij de muizen.

Borstkanker komt vooral voor na de menopauze, maar bij jongere vrouwen is dit soort kanker gewoonlijk agressiever

Waarom hebben hormonen impact op chemotherapie? Het precieze mechanisme hebben de onderzoekers nog niet ontrafeld, maar ze kijken in de richting van macrofagen. Dat zijn een soort ‘pacmans’ die dode of beschadigde cellen in ons lichaam opruimen. Scheele: ‘In de tweede helft van de cyclus zijn er meer macrofagen aanwezig in het borstweefsel. Mogelijk ‘eten’ die macrofagen de bestanddelen in de chemo ook op. Of ze beschermen de kankercellen op een of andere manier tegen de behandeling.’

Dat macrofagen er wellicht iets mee te maken hebben, blijkt uit een ander experiment dat de onderzoekers opzetten. ‘We behandelden onze borstkankermuizen met een medicijn dat de macrofagen vernietigt. Als we vervolgens deze muizen zonder macrofagen chemo toedienden, werkte die altijd even goed, op welk moment in hun cyclus ze ook waren.’

Borstkanker komt vooral voor na de menopauze, wanneer vrouwen geen menstruatiecyclus meer hebben. Maar bij jongere vrouwen is dit soort kanker gewoonlijk agressiever. Mogelijk kan de timing van hun eerste chemobehandeling dus een verschil maken. Ook denkt Scheele dat het onderzoek mogelijk tot inzichten in de behandeling van andere types kanker kan leiden. ‘We denken in eerste instantie aan kanker in andere hormoongevoelige weefsels, zoals eierstokkanker. Maar ik vraag me bijvoorbeeld ook af of de hormonale cyclus ook impact zouden hebben op de behandeling van uitzaaiingen bij borstkanker.’

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven