CRISPR-Cas kan antibiotica-resistentie in bacteriën uitschakelen

CRISPR-Cas kan antibiotica-resistentie in bacteriën uitschakelen

Delen:

Genetische ingrepen om insectenpopulaties van bepaalde eigenschappen te ontdoen bestaan al langer dan een decennium. Zo zijn er al muggen gemaakt die het dodelijke malaria niet meer kunnen overdragen op mensen en die dat kenmerk heel efficiënt overdragen aan de volgende generatie muggen. Een soort genetisch populatiemanagement dus. Nu stellen Amerikaanse onderzoekers een gelijkaardig prototype voor dat antibioticaresistente bacteriën opnieuw antibioticagevoelig maakt en dat bovendien ook slim verspreidt in de bacteriepopulatie. De sleutels? Het revolutionaire CRISPR-Cas - en een bacteriële doorgeeftunnel.

In een eerste prototype uit 2019 maakten wetenschappers van de UC San Diego (Californië, VS) een genetische cassette (een aaneenschakeling van genen en andere DNA-elementen) die onder meer de instructies bevatte om het Cas9-enzyme te maken. Cas9 is een soort moleculaire schaar en een essentieel onderdeel van de bekende CRISPR-Cas technologie, waarmee wetenschappers kunnen knippen en plakken op precies gekozen plaatsen in DNA.

De taak die de Cas9-schaar in 2019 meekreeg was duidelijk: na introductie in de bacterie moest het knippen in het gen dat de bacterie antibioticaresistent maakt. Daarbovenop moest ook nog eens de volledige genetische cassette worden ingebouwd op diezelfde plaats, om zo het resistentie-gen volledig uit te schakelen. Het resultaat is een bacteriecel die weer gevoelig is aan het antibioticum in kwestie. Door enkele slimme stukjes in de cassette geeft de bacterie die eigenschap ook veelal door aan haar nakomelingen of dochtercellen. Dat noemen wetenschappers ‘verticale gentransfer’.

Enter 2026 en een verbeterd prototype ziet het licht. De onderzoekers breiden de genetische cassette uit met extra machinerie. Die stelt de bacteriecel nu ook in staat om haar eigen verworven, slimme genetische cassette door te geven aan niet-dochtercellen, zeg maar aan broers of zussen (of verre neven en nichten) - niet enkel aan nakomelingen. Dat noemt men horizontale gentransfer. Het verloopt via een ‘tunnel’ tussen twee bacteriën, een fenomeen dat bekend staat als ‘conjugatie’.

Beeld: Nieuwe CRISPR-technologie waarmee antibioticaresistente uit bacteriën kunnen worden gehaald (Credit: Bier Lab, UC San Diego)

Belangrijk: horizontale gentransfer of conjugatie versnelt de verspreiding van de herboren antibiotica-gevoeligheid aanzienlijk doorheen de hele bacteriële populatie. De nieuwe techniek werkt bovendien ook voor de verspreiding van antibioticum-gevoeligheid in gevaarlijke bacteriële biofilms. Dat zijn slijmerige lagen van vele bacteriën op oppervlakken, bijvoorbeeld op een geïnfecteerd orgaan, wat veel complicaties met zich kan meebrengen.

Hoe moeten we de impact van dit systeem inschatten? Wel, de twintigste eeuw betekende de doorbraak van synthetische antibiotica. Zonder ingrijpen wordt de éénentwintigste eeuw echter een nefast kantelpunt voor dat sprookje. Door het onzorgvuldig en te frequent gebruik van antibiotica in de geneeskunde en landbouw ontstaan er steeds meer ‘superbacteriën’. Die zijn resistent tegen alle soorten antibiotica en kunnen dus niet bestreden worden. Zonder wetenschappelijke ingrepen zullen er in het jaar 2050 meer mensen sterven aan antibioticaresistente bacteriën dan aan kanker – meer dan tien miljoen patiënten per jaar.

De nieuwe techniek wil niet alleen antibioticaresistentie vertragen of de verspreiding ervan tegen gaan, maar het ook effectief ongedaan maken. Dat biedt volgens de wetenschappers meer voordelen dan bijvoorbeeld een breedspectrum antibioticum (een antibioticum werkzaam tegen veel verschillende soorten bacteriën). Zo’n one-fits-all antibioticum doodt immers ook goede bacteriën in je lichaam en versnelt zo de groei en dominantie van resistente bacteriën. Het nieuwe systeem dient momenteel als proof-of-concept en kan in de toekomst breed worden ingezet: van de gezondheidszorg en de landbouw tot omgevingsremediëring.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven