Door resistentie kan een ‘gewone’ longinfectie weer dodelijk worden

Door resistentie kan een ‘gewone’ longinfectie weer dodelijk worden

Delen:

Antimicrobiële resistentie houdt in dat micro-organismen, zoals bacteriën, schimmels, virussen of parasieten, niet meer afgedood worden door de antibiotica die oorspronkelijk effectief waren. Wereldwijd is de opkomst van resistente bacteriën, waaronder resistente gram-negatieve kiemen zoals Klebsiella pneumoniae en Pseudomonas aeruginosa, en schimmels, waaronder Candida auris, erg zorgwekkend. Infecties met deze resistente micro-organismen kunnen leiden tot hoge sterftecijfers, vooral bij kwetsbare patiënten. De behandelopties voor dit soort infecties zijn veel beperkter, wat kan leiden tot therapiefalen.

In België is de situatie niet anders. Het veelvuldig en vaak incorrect gebruik van antibiotica in de gezondheidszorg, de voedingsindustrie en de veeteelt heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van resistentie in onze ziekenhuizen. Daarenboven zorgt de bijna ongelimiteerde globale mobiliteit van mensen ervoor dat resistente kiemen efficiënt verspreid kunnen worden van één plaats naar andere delen in de wereld. In onze ziekenhuizen stellen we bijvoorbeeld multiresistente kiemen vast bij patiënten die recent gehospitaliseerd werden in landen met heel hoge resistentiecijfers. Deze kiemen kunnen vervolgens in de ziekenhuisomgeving terecht komen en zo verspreid worden naar andere patiënten.

Inzetten op het voorkomen van infecties met resistente bacteriën in gezondheidsinstellingen is primordiaal. Maar ook het tijdig identificeren van patiënten die drager zijn van multiresistente bacteriën is belangrijk, net zoals het belangrijk is om de oorzakelijke kiem juist te identificeren en snel te testen welke antibiotica effectief zijn. Op basis van een gevoeligheidsbepaling van de kiem, kunnen artsen gerichte behandelingen opstarten. Dit verkort niet alleen de behandelduur, maar vermindert ook het risico op verdere resistentieontwikkeling. Naast het zoeken naar nieuwe geneesmiddelen voor resistente organismen, is de ontwikkeling van nieuwe diagnostische methoden dus erg belangrijk.

Dreiging

De noodzaak voor de ontwikkeling van nieuwe antibiotica en antibiotica alternatieven die de strijd aankunnen tegen resistente infecties is urgent. De huidige ontwikkelingsnelheid voor nieuwe antimicrobiële middelen is onvoldoende om de snelgroeiende dreiging van resistentie het hoofd te bieden. Zonder voortdurende investeringen en innovaties in antibioticumonderzoek, zullen we steeds vaker geconfronteerd worden met situaties waarin behandelingen falen.  Dit kan leiden tot een toekomst waarin ‘gewone infecties’ zoals een long- of urinewegontsteking weer erg dodelijk kunnen zijn.

Daarnaast is een multidisciplinaire aanpak van infecties noodzakelijk, waarbij artsen, (ziekenhuis)apothekers en verpleegkundigen samenwerken om antibiotica zo correct mogelijk te gebruiken. Sleutelelementen voor correct gebruik van antibiotica zijn onder andere snelle diagnostiek, keuze van het juiste antibioticum, een voldoende hoge dosis, snelle aanpassing van brede naar meer gerichte antibiotica en korte duur van de behandeling.  Ook educatie van de patiënt over het correct gebruik van antibiotica is essentieel. Daarom worden patiënten  aangeraden om “het voorschrift” strikt te volgen, en zelfbehandeling ten zeerste te vermijden.

De strijd tegen antimicrobiële resistentie vraagt ook om een wereldwijde samenwerking. Organisaties zoals de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) hebben richtlijnen opgesteld om het gebruik van antibiotica te optimaliseren en de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen te stimuleren. Samenwerking tussen zowel beleidsmakers, farmaceutische industrie als academische gemeenschap is in dit kader heel belangrijk. Alleen door gezamenlijke inspanningen kunnen we de toenemende dreiging van antimicrobiële resistentie effectief aanpakken.

Waarom moet je antibiotica volledig uitnemen?

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven