Draagbare temperatuursensor waarschuwt voor complicaties bij kankerpatiënten

Draagbare temperatuursensor waarschuwt voor complicaties bij kankerpatiënten

Delen:

Het apparaatje verricht elke twee minuten een meting en verzendt dit draadloos naar de Cloud. Dit is een nieuwe uitvinding¹ van onderzoekers van het University of Michigan Rogel Cancer Center. Het team hoopt hiermee sneller bijwerkingen te detecteren die de lichaamstemperatuur beïnvloeden bij kankerpatiënten. Hierbij kan men denken aan het ontstaan van infecties of ‘cytokine releasing syndrome (CRS)’, een verzameling van symptomen die zich kunnen ontwikkelen als bijwerking van bepaalde soorten immunotherapie.

De studie onderzocht gegevens van 62 patiënten die een behandeling ontvingen tegen hematologische kanker, ofwel bloed- of lymfklierkanker. Hierbij ging het om een zogeheten CAR-T-celtherapie of chemotherapie gevolgd door stamceltransplantatie. Doordat deze patiënten een verzwakt immuunsysteem hebben, zijn zij extra vatbaar voor infecties. De snelheid waarmee artsen antibiotica kunnen toedienen, kan een belangrijke rol spelen bij het bestrijden van mogelijk dodelijke infecties. Gebruik van de sensor zorgde ervoor dat potentieel gevaarlijke koorts ongeveer vijf uur eerder gedetecteerd kon worden dan standaard temperatuurcontroles, die meestal elke vier tot acht uur in het ziekenhuis plaatsvinden.

Europa versus Verenigde Staten

Hematoloog-oncoloog Barbara De Moerloose (UZ Gent): ‘Wat wel goed is om te beseffen bij het interpreteren van de resultaten, is dat de gezondheidszorgorganisatie in de VS erg verschillend is met die in Europa. In de VS probeert men hospitalisatiekosten te drukken door veel behandelingen in het dagziekenhuis uit te voeren. Op de kinderoncologie afdeling waar ik werk hospitaliseren wij de patiënten tot twee weken na de CAR-T-behandeling om snel te kunnen reageren op een ernstige CRS. Deze patiënten krijgen om de vier uur een temperatuurcontrole, maar dat gebeurt frequenter als de patiënt zich minder goed voelt. Voor deze patiënten, namelijk kinderen met hoog risico op ernstige CRS, heeft de voorgestelde monitor in mijn ogen geen directe meerwaarde.’

De zwakste schakel blijft de fase na de detectie

‘Voor oncologische patiënten die niet in het ziekenhuis opgenomen zijn, is dit echter een ander verhaal. Hier kan er wel een vroegere detectie van een bloedvergiftiging (bijvoorbeeld na chemotherapie of na stamceltransplantatie) of beginnend CRS plaatsvinden. De zwakste schakel blijft echter wel de fase na de detectie: hoe snel wordt gereageerd op het resultaat van de monitoring? Heeft de patiënt een mantelzorger die hem/haar tijdig naar het ziekenhuis kan brengen? Hoever woont de patiënt van het ziekenhuis?’

Vervolgstappen met controlegroep

Hematoloog in opleiding en onderzoeker op het gebied van CAR-T-therapie Anne Spanjaart (Amsterdam UMC): ‘Het is een interessant artikel. De resultaten zijn veelbelovend, maar vervolgstappen zijn noodzakelijk om te onderzoeken of deze draagbare pleisters ook daadwerkelijk toegevoegde waarde hebben voor de klinische praktijk. Zijn de gemeten koortsepisoden ook daadwerkelijk gerelateerd aan relevante bijwerkingen? Hoe vaak komen er vals positieve metingen voor? Ook zal in vervolgstudies die gebruik maken van een controlegroep duidelijk moeten worden of deze nieuwe manier van meten ook daadwerkelijk resulteert in vroegere behandeling van bijwerkingen.’

Monitoring kan worden gebruikt om zorg thuis veiliger te maken

Arts-onderzoeker medische oncologie Milan Kos (Amsterdam UMC): ‘Het is een goede ontwikkeling om vooruit te kijken naar mogelijke toepassingen van deze manier van temperatuurmonitoring. Samen met patiënten en CAR T-cel experts uit de nationale CAR-T tumorboard ontwikkelen we vanuit het Amsterdam UMC een ‘’monitoring-app’’ voor patiënten en mantelzorgers in de thuissituatie. Deze app bestaat onder andere uit vragen over aanwezigheid van symptomen en metingen van vitale parameters via wearables. Het toepassen van dit soort ontwikkelingen waarbij monitoring in de thuissituatie plaatsvindt met controle van het medisch personeel, kan worden gebruikt om zorg thuis veiliger te maken. Hierdoor kunnen mensen in de toekomst mogelijk vroeger met ontslag uit het ziekenhuis.’

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven