Het drijfvermogen van drollen

Het drijfvermogen van drollen

Delen:

Pipi-kaka is een makkelijke binnenkopper als je je al in de extra time bevindt. Bovendien drijft dit onderzoek toch wat boven pipi-kaka-humor uit, letterlijk dan. Amerikaanse wetenschappers¹ ontdekten namelijk per ongeluk waarom de ene drol drijft en de andere zinkt. Want drollen doen dat, soms drijven ze (bij ongeveer tien procent van de gezonde bevolking) maar meestal zinken ze. We weten al sinds de jaren 1970 dat drollen beter drijven naarmate ze meer gas bevatten.

Waarom de ene drol meer gas bevat dan de andere, dat had nog nooit iemand onderzocht. Ook nu niet. De onderzoekers waren eigenlijk om een heel andere reden muizen aan het bestuderen, toen iemand opmerkte dat de uitwerpselen van steriele muizen vaak zinken terwijl de uitwerpselen van muizen met een volwaardige darmflora vaak drijven.

Bepalen onze darmbewoners dan of we ‘drijvers’ of ‘zinkers’ het toilet in werpen? Jazeker, bleek uit een onderzoek dat volgde uit de bijzondere observatie. De onderzoekers namen darmbacteriën van gezonde muizen en mensen, en stopten die in de maag van steriele muizen. En inderdaad, ook hun uitwerpselen begonnen te drijven.

De ‘drijvers’ bleken meerdere gasproducerende bacteriën te bevatten, waaronder Bacteroides ovatus en Bacteroides uniformis. Die darmbacteriën zijn berucht als aanvuurders van winderigheid. Het drijfvermogen van je drollen zegt dus iets over de samenstelling van je darmflora, en die darmflora zegt dan weer veel over je gezondheid. Kunnen we dan zomaar van één naar drie springen? Daarvoor is het nog te vroeg, geven ook de onderzoekers toe. Het nieuwe inzicht is waardevol, maar het is nog niet duidelijk of het drijfvermogen van je drollen iets zegt over je gezondheid, en wat dan wel.

Het heeft dus nog geen zin om bij je volgende toiletbezoek angstig of net heel trots achterom te kijken. Tenzij je nu echt benieuwd bent of je een producent van drijvers dan wel zinkers bent.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven