Hoe schimmels en bacteriën een ‘superorganisme’ in je mond vormen

Hoe schimmels en bacteriën een ‘superorganisme’ in je mond vormen

Delen:

We weten het allemaal: je tanden poetsen is belangrijk. Niemand zit immers te wachten op gaatjes. Na de resultaten van een nieuwe studie sla je waarschijnlijk geen poetsbeurt meer over. Een team van Amerikaanse onderzoekers heeft namelijk een ‘superorganisme’ ontdekt in het speeksel van peuters met ernstig tandbederf.

Het gaat om een samenwerking tussen bacteriën en schimmels. Wanneer die twee samenkomen ontstaat er krachtige combinatie. Samen zijn ze plakkeriger, beter bestand tegen antimicrobiële stoffen en moeilijker te verwijderen van tanden dan de bacteriën of de schimmels alleen. Bovendien ontstaan er onverwachts "ledematen" die hen ertoe aanzetten om te "lopen" en "springen" om zich snel over het tandoppervlak te verspreiden.

De ontdekking werd per toeval gedaan toen het team keek naar speekselmonsters van peuters die agressief tandbederf ontwikkelden. Onder de microscoop waren bacteriën en schimmels te zien die hun krachten gebundeld hadden. En slim is het wel: door een samenwerking aan te gaan, ontstonden er nieuwe eigenschappen die de micro-organismen alleen niet zouden kunnen bereiken.

Partners in crime

Hoewel sommige bacteriën zichzelf kunnen voortbewegen met behulp van zweepstaartjes, ook wel flagella genoemd, zijn de bacteriën in de huidige studie op zichzelf niet-beweeglijk. In plaats daarvan gebruiken zij de schimmel. Door zich aan het oppervlak van de schimmel te verankeren ontstaat een superorganisme dat zich naar voren duwt. De vastzittende bacteriën kunnen zo meeliften met de schimmels.

Het team probeerde de situatie na te bootsen in een laboratoriumsysteem, waarbij de bacteriën, schimmels en een tandachtig materiaal gekweekt werden in menselijk speeksel. Er ontstond een sterk georganiseerde structuur van bacterieclusters in een complex netwerk van schimmeldraden, wat leek op een lijmachtig materiaal. De onderzoekers hopen dat deze inzichten en het vroegtijdig aanpakken van deze ‘lijmvorming’ een therapeutische strategie kan zijn om tandbederf bij kinderen te voorkomen.

De schimmel beschermt de bacterie tegen fysische krachten en chemische aanvallen

Expert op het gebied van schimmels in de mond Bastiaan Krom (preventieve tandheelkunde, Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam): ‘Het onderzoek laat zien dat de schimmel Candida albicans bijdraagt aan de vorming van tandplaque, vooral in relatie tot de bacterie Streptococcus mutans. Deze bacterie is schadelijk voor je tanden omdat het zeer goed kan aanhechten en omdat het snel je glazuur kan oplossen. De schimmel is een aantrekkelijke partner voor S. mutans en het beschermt de bacterie tegen fysische krachten (denk aan het poetsen met een tandenborstel) en tegen chemische aanvallen (denk aan mondspoelmiddelen). Dit was al wel bekend voor veel andere bacteriën maar nog niet zo duidelijk als in dit onderzoek.’

‘Er blijven uiteraard ook nog veel vragen over. Zo is de vraag of de schimmel direct betrokken is bij het ontstaan van gaatjes nog niet beantwoord. Daarnaast blijkt uit deze studie dat lang niet in alle gevallen Candida albicans aantoonbaar aanwezig is in de mond. Is er in dat geval een andere schimmel die dezelfde functie kan vervullen? De studie is een belangrijke stap naar meer inzicht in ernstig tandbederf. Daarnaast draagt het bij aan de realisatie dat er meer in de mond zit dan bacteriën en dat de andere spelers zeker niet vergeten moeten worden in de context van mond gezondheid en ziekten. De komende jaren zullen we hier naar verwachting veel meer over gaan horen.’

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven