Leverfibrose opsporen kan nu ook sneller, goedkoper en minder pijnlijk

Leverfibrose opsporen kan nu ook sneller, goedkoper en minder pijnlijk

Delen:

Overmatig alcoholgebruik, obesitas of virale infecties zoals hepatitis C kunnen leiden tot leverfibrose. Dat is een chronische leveraandoening waarbij een verharding en verlittekening van de lever optreedt. Wordt leverfibrose niet tijdig ontdekt, dan kan dat evolueren tot levercirrose of leverkanker.

Tot nu toe werd leverfibrose vooral vastgesteld door een dure en pijnlijke leverbiopsie. Maar onderzoekers van de Vrije Universiteit Brussel en van het UZ Brussel wisten verschillende merkers in het bloed te identificeren die het mogelijk maken om leverfibrose via een bloedanalyse op te sporen.

Onderzoeker Joeri Lambrecht en prof. Leo van Grunsven voerden in het Universitair Ziekenhuis in Jette verschillende tests uit op 205 proefpersonen met chronische leverziekten. Ze stelden vast dat er in het bloed van patiënten met leverfibrose hogere waardes te vinden waren van PDGFRbeta dan in het bloed van proefpersonen zonder de aandoening. PDGFRbeta staat voor bloedplaatjes afgeleide groeifactor, receptor beta. Naarmate de fibrose verder gevorderd was, steeg de waarde.

De onderzoekers combineerden deze parameter met 2 andere klinische bloedparameters die ze veel gebruiken wanneer ze een vermoeden hebben van een leveraandoening: bloedplaatjes en albumine. De drie parameters vormen samen de PRTA-score, een nieuw diagnose-algoritme waarmee artsen kunnen bepalen of een patiënt leidt aan leverfibrose en in welk stadium de aandoening zit.

De PRTA-score is veel gevoeliger dan andere niet-invasieve manieren om levercirrose vast te stellen. Bovendien kan ze de aandoening veel vroeger opsporen. In vergelijking met een biopsie, waarbij een stukje van de lever operatief moet verwijderd worden in het ziekenhuis, is ze veel goedkoper en veel minder pijnlijk, omdat alleen een bloedafname noodzakelijk is om de diagnose te stellen.

Volgens Lambrecht is het belangrijkste voordeel van deze techniek dat ze voor de drempel voor onderzoek verlaagt. ‘In de toekomst zouden patiënten niet meer naar het ziekenhuis moeten gaan voor een biopsie, maar kunnen ze gewoon bloed laten afnemen door hun huisarts, zoals ze dat gewoon zijn om bijvoorbeeld hun cholesterol te laten bepalen’, vertelt hij.  ‘Hierdoor kunnen we ook veel meer patiënten screenen wanneer we vermoeden dat ze een groot risico lopen op leverfibrose.’

Doordat artsen de aandoening in een veel vroeger stadium kunnen ontdekken, heeft de patiënt een veel grotere kans op genezing. Soms is daarvoor een aangepaste levensstijl al voldoende.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven