Meer vee, meer antibioticaresistentie

Meer vee, meer antibioticaresistentie

Delen:

In China en India, en ook in Vietnam, Brazilië, Turkije, Kenia en Egypte neemt de resistentie van bacteriën tegen antibiotica toe. Dat meldt Belgisch epidemioloog Thomas Van Boeckel (ETH Zürich) in het vakblad Science.

De genoemde landen zijn niet toevallig regio’s waar de intensieve veehouderij de voorbije jaren een hoge vlucht heeft genomen. In ontwikkelingslanden worden antibiotica nog massaal preventief of als groeibevorderaar toegediend. Van Boeckel baseerde zich op 900 studies die tussen 2000 en 2018 onderzochten in welke mate bacteriën op dieren en vlees resistent zijn tegen antibiotica.

De kleurencode toont tegen welk percentage van de geteste antibiotica meer dan de helft van de bacteriën resistent is.

Hoe is de resistentie in die periode geëvolueerd?

Van Boeckel: 'In runderen zien we geen toename, maar in varkens en kippen is de antibioticaresistentie tussen 2000 en 2018 meer dan verdubbeld. Anders uitgedrukt: in die periode zijn ruim twee keer zoveel middelen om varkens en kippen te behandelen ineffectief geworden.'

Zitten daar ook antibiotica tussen die voor mensen belangrijk zijn?

'We zien de grootste toename in resistentie bij de vaakst gebruikte middelen: tetracyclines, sulfonamiden, quinolonen and penicillines. Die worden ook in de menselijke geneeskunde gebruikt, al hebben we nog enkele alternatieven achter de hand. Die worden enkel in ziekenhuizen toegediend. Al zien we ook tegen die alternatieve middelen al matige tot hoge resistentie. Dat brengt de behandeling van infecties in het gedrang.'

Thomas Van Boeckel: 'Overmatig antibioticagebruik in de veeteelt brengt de behandeling van infecties in het gedrang.'

Heeft dit ook gevolgen voor Europa?

'Het is een globaal probleem. Veel Europese landen importeren vlees en zuivelproducten uit landen zoals Brazilië, en zo kunnen resistente bacteriën bij ons belanden. De opmars van resistentie in ontwikkelingslanden en opkomende economieën heeft dus ook voor ons gevolgen.'

Wat kunnen we doen?

'Industrielanden zijn antibiotica veel eerder gaan gebruiken op hun boerderijen. Het is nu onze verantwoordelijkheid om die andere landen te helpen om over te schakelen op duurzamere systemen. Dat kan door financiële steun of door onze expertise te delen. We kunnen er ook voor zorgen dat consumenten het belang van het probleem inzien, zodat ze de markt in de juiste richting sturen.'

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven